ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 4 Γενάρη 2015
Σε πλήρη εξέλιξη είναι η εκστρατεία
των αστικών επιτελείων για να διαμορφώσουν ένα επίπλαστο σκηνικό, μία εικονική
πραγματικότητα, προκειμένου να φέρουν το κριτήριο ψήφου των ευρύτερων
εργατικών - λαϊκών στρωμάτων στα μέτρα τους. Μετά το δίλημμα «σταθερότητα» ή «αστάθεια», το τελευταίο
διάστημα διάφορες αστικές γραφίδες κάνουν λόγο για «εκλογική αναμέτρηση ανάμεσα στο φόβο και την οργή».
Μια αναμέτρηση πολύ βολική για το σύστημα, γιατί εξασφαλίζει
τον εγκλωβισμό των εργαζόμενων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, τη
χειραγώγησή τους σε ένα δίπολο που έχει κοινό στόχο τη σταθερότητα του
αντιλαϊκού δρόμου της ΕΕ και του κεφαλαίου.
Η ΝΔ επιστρατεύει το
φόβο
για να κινητοποιήσει ανάλογα συντηρητικά ανακλαστικά σε όσους επηρεάζονται από
το φόβο της «αστάθειας». Ο πρόεδρος της ΝΔ, Αν. Σαμαράς, όπου σταθεί και βρεθεί
διατείνεται ότι αυτό που προέχει είναι η «σταθερότητα», η συνέχιση αυτής της
εκδοχής πολιτικής υπέρ των μονοπωλίων, που εφαρμόζει το κόμμα του, ενώ
προειδοποιεί ότι σε διαφορετική περίπτωση «η καταστροφή είναι προ των πυλών».
Καλεί σε έγκριση ενός δρόμου που, όπως ισχυρίζεται, «μέσα από κόπους και
θυσίες» μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες μέρες. Σε αυτό έχει στο πλευρό του
και άρθρα του αστικού Τύπου που θέτουν το «τρομοκρατικό» ερώτημα, για
παράδειγμα, στους συνταξιούχους αν έχουν αναλογιστεί ότι η σύνταξη - ψίχουλο
που παίρνουν «μπορεί να γίνει και μικρότερη».
ΣΥΡΙΖΑ: Το εμπόριο
ελπίδας
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι
μόνο δεν αντιπαρατίθεται σε αυτό το σκηνικό αλλά κρύβει και λόγια,
αναλαμβάνοντας το δικό του ρόλο στον αποπροσανατολισμό. Ποντάρει στη λαϊκή αγανάκτηση για την εφαρμοζόμενη πολιτική, για να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ότι
αρκεί να φύγουν αυτοί που κυβερνούν τώρα και να αναδειχτεί αυτός σε
κυβέρνηση, να αλλάξει ορισμένα πράγματα στον τρόπο υλοποίησης της πολιτικής
υπέρ του κεφαλαίου, χωρίς να αλλάξει η ουσία της.
Άλλωστε, δίνει
καθημερινά εξετάσεις στο ίδιο ακροατήριο με τη ΝΔ που είναι το ντόπιο
και ξένο κεφάλαιο. Αδιάψευστος μάρτυρας, άλλωστε, οι συναντήσεις με τα
αστικά επιτελεία σε Κόμο, Σίτι του Λονδίνου, συναντήσεις με τον ΣΕΒ και
όπου αλλού μπορεί προκειμένου να συγκεντρώσει τις συστατικές επιστολές που
απαιτούνται για να δείξει ότι «μπορεί να τα καταφέρει».
«Αν συνεχιστεί η
πολιτική αυτή θα έρθει το χάος» είναι οι δηλώσεις τόσο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ όσο
και των στελεχών του, όπως αυτές έχουν καταγραφεί στα ΜΜΕ και από το βήμα της
Βουλής, όμως ταυτόχρονα διευκρινίζουν ότι όλα θα γίνουν εντός του πλαισίου
που καθορίζουν η ΕΕ, οι στόχοι για ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών, για
ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Με άλλα λόγια, στο σκηνικό που στήνουν η ΝΔ θέλει να εμφανιστεί ως εγγύηση στους φοβισμένους και ο ΣΥΡΙΖΑ ως ελπίδα στους
οργισμένους και αγανακτισμένους. Και οι δυο επιδιώκουν να αποπροσανατολίσουν, να συγκαλύψουν το ταξικό περιεχόμενο
της πολιτικής τους, να κρύψουν ότι και οι δύο δουλεύουν για συμφέροντα ξένα και
εχθρικά προς τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, γι' αυτά των επιχειρηματικών
ομίλων, του κεφαλαίου.
Για ποια
σταθερότητα και ποια ελπίδα μιλούν;
Είναι αυτά τα διλήμματα πραγματικά; Με
ποια κριτήρια θα σταθεί και τι είναι αυτό το οποίο πρέπει να επιδιώξει ο
εργαζόμενος, ο άνθρωπος του μόχθου της πόλης και της υπαίθρου, μπροστά στην
κάλπη;
Είναι η «σταθερότητα» του ενάμισι
εκατομμυρίου των ανέργων. Το 25,5% «έπιασε» η ανεργία το γ' τρίμηνο του 2014,
ανάμεσα στους οποίους με το 49% να είναι στις ηλικίες των 15 - 24 και στις νέες
γυναίκες φτάνει στο 56,6%!
