ΕΓΝΑΤΙΑ 89 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.Κ. 54635
Τηλ.: 2310
286580, 2310 286546 fax:
2310 288 233
Κεντρικής Μακεδονίας
Θεσσαλονίκη, 8-4-2015
Η τοποθέτηση «Λαϊκής Συσπείρωσης» στην συνεδρίαση του ΠΣ της ΠΚΜ
για την:
«Περιφερειακή Στρατηγική προώθησης της κοινωνικής ένταξης, καταπολέμησης
της φτώχειας και κάθε μορφής διακρίσεων στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας»
Συζητάμε σήμερα την «Περιφερειακή Στρατηγική προώθησης της
κοινωνικής ένταξης, καταπολέμησης της φτώχειας και κάθε μορφής διακρίσεων στην
Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας»!!!.
Αλήθεια ποιο είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο
διεξάγεται η σημερινή συζήτηση στο περιφερειακό μας Συμβούλιο?
Πληθαίνουν σε όλη τη χώρα τα προγράμματα που χρηματοδοτεί η ΕΕ, με
στόχο τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας. Τα προγράμματα αυτά υλοποιούνται κατά
βάση μέσα από τις περιφέρειες και τους δήμους, με τη συνδρομή ΜΚΟ, ακόμα και
επιχειρηματικών ομίλων.
Προγράμματα και
κατευθύνσεις ενταγμένα στους στόχους της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής «Ευρωπαϊκή
Ένωση 2020», της «στρατηγικής» με την οποία προωθούνται όλες οι καπιταλιστικές
αναδιαρθρώσεις που διευρύνουν τη φτώχεια για την εργατική τάξη και τα άλλα
λαϊκά στρώματα,
Με
εργαλείο και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, στο όνομα της καταπολέμησης της φτώχειας και
της ανέχειας, μια σειρά από οξυμένες λαϊκές ανάγκες και μαζί τα πιο φτωχά και
τσακισμένα λαϊκά νοικοκυριά, παραδίνονται σε κάθε λογής ιδιωτικά δίκτυα και
συμφέροντα, που με τη μορφή των ΜΚΟ και των λεγόμενων «κοινωνικών συνεταιρισμών»
λυμαίνονται δημόσια και ευρωπαϊκά κονδύλια, καταγράφουν και διαχειρίζονται
προσωπικά δεδομένα, ποδηγετούν και χειραγωγούν συνειδήσεις και λαβωμένα
νοικοκυριά. Την ίδια ώρα, οι κρατικές και δημοτικές κοινωνικές δομές
λιμοκτονούν από πόρους και από το αναγκαίο προσωπικό.
Έτσι
αντί έστω και σήμερα τα όργανα της Τοπικής και Περιφερειακής Διοίκησης να
απαιτήσουν από τη νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ένα νέο επιτέλους προσανατολισμό
των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, ώστε να στηριχτούν και να διευρυνθούν οι δημόσιες
κοινωνικές δομές και ο χαρακτήρας τους (...) διαγκωνίζονται για το ποιος θα
ηγηθεί (Δήμαρχοι - Περιφερειάρχες) στη μοιρασιά των κονδυλίων των προγραμμάτων
και των ψιχίων της φτώχειας.
Γίνονται
συνένοχοι στη διοχέτευση εκατομμυρίων ευρώ σε επιχειρηματικά συμφέροντα, την
ώρα που δημόσιες κοινωνικές δομές και ιδρύματα ασφυκτιούν κάτω από χρόνια
υποχρηματοδότηση και σπρώχνονται στην ανταπόδοση και την ιδιωτικοοικονομική
λειτουργία. Την ίδια ώρα, που οι κρατικές και δημοτικές κοινωνικές δομές
λιμοκτονούν από πόρους και από το αναγκαίο προσωπικό».
Ως
«Λαϊκή Συσπείρωση» ξέρουμε από πρώτο χέρι και είμαστε ακόμη πιο βέβαιοι σήμερα
ότι η μεγάλη μερίδα και αυτών των κονδυλίων δε θα ακουμπήσει τις ανάγκες των
τσακισμένων συμπολιτών μας. Θα περάσουν και πάλι στο μεγάλο τους μέρος στα
χέρια ιδιωτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.
Είναι
καιρός πια να απαιτηθεί άλλη πορεία και κατεύθυνση αυτών των προγραμμάτων. Να
σταματήσει η κοροϊδία και η απάτη που στήνεται, για άλλη μια φορά, στο όνομα
των φτωχών και των ανέργων! Απαιτείται και έχουν υποχρέωση, κυβέρνηση και τα
αρμόδια υπουργεία, να πάρουν άμεσα όλα εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται», ώστε
τα προγράμματα να περάσουν στην «αποκλειστική ευθύνη, αρμοδιότητα, έλεγχο και
χειρισμό των κρατικών κοινωνικών δομών και υπηρεσιών.
Να
απομακρυνθούν τα κάθε λογής ιδιωτικά συμφέροντα, οι ΜΚΟ, κ.ά. και να στηριχτούν
έμπρακτα οι δημοτικές κοινωνικές υπηρεσίες και τα κρατικά κοινωνικά ιδρύματα
και οι οργανισμοί που έχουν σαν κύριο έργο τους τη στήριξη του παιδιού, της
οικογένειας, των γερόντων, των ΑΜΕΑ. Εργο που σήμερα έχει αποδυναμωθεί και
οδηγούνται σε συρρίκνωση ή και κλείσιμο.
Η
στήριξη των δημόσιων - κρατικών κοινωνικών δομών σήμερα είναι πρώτιστη και
κύρια ανάγκη. Είναι αυτές που έχουν τη γνώση, την εμπειρία, τη δυνατότητα της
καταγραφής και ανάδειξης των λαϊκών προβλημάτων και αναγκών, που μπορούν να
διασφαλίσουν με τους καλύτερους δυνατούς όρους σήμερα, ότι μπορεί να πάρει
μικρές ανάσες το λαϊκό νοικοκυριό, να εγγυηθούν στοιχειωδώς ότι και τέτοιου
είδους προγράμματα μπορούν να εξυπηρετήσουν με συνέχεια τις οξυμένες λαϊκές
ανάγκες.
Το προτεινόμενο σχέδιο, με το οποίο η Διοίκηση της ΠΚΜ ισχυρίζεται θα αντιμετώπιση την «ανθρωπιστική» κρίση,
εντάσσεται στο πλαίσιο της Εθνικής Στρατηγικής Κοινωνικής Ενταξης (ΕΣΚΕ)».
Μία στρατηγική που εκπονήθηκε όχι από τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από τους ΑΝΕΛ, αλλά από
την προηγούμενη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και η οποία τρέχει πάνω στις ράγες της
αντιδραστικής Ευρωπαϊκής
Στρατηγικής «Ευρωπαϊκή Ένωση 2020».
Εύλογο το ερώτημα που μπαίνει για ποιο λόγο η σημερινή
και η προηγούμενη συγκυβέρνηση, η ΕΕ, τα ίδια τα μονοπώλια, η Διοίκηση της ΠΚΜ
να νοιάζονται για την αντιμετώπιση της φτώχειας;
Μια πρώτη απάντηση είναι για να
απορροφήσουν κραδασμούς σε συνθήκες που εφαρμόζονται αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις
και είναι αναγκαίο ένα δίχτυ ασφαλείας για όσους πλήττονται περισσότερο από
αυτές τις αναδιαρθρώσεις, έτσι ώστε οι απώλειές τους να γίνονται
«διαχειρίσιμες». Δηλαδή, να εξασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή και ειρήνη, να
αμβλυνθούν οι αντιδράσεις από την ένταση της εκμετάλλευσης, την αύξηση της
φτώχειας και της εξαθλίωσης, οι οποίες μπορούν δυνητικά να απειλήσουν τη
σταθερότητα της εξουσίας των μονοπωλίων και στέκονται εμπόδιο στην
καπιταλιστική ανάπτυξη.
Σε κάθε περίπτωση, έξω
από το σχεδιασμό τους είναι η κάλυψη των αναγκών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων,
πολύ περισσότερο η κατοχύρωση δικαιωμάτων.
Το επόμενο ερώτημα που
τίθεται, είναι σε ποια έκταση και βάθος μπορούν να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια
και την εξαθλίωση. Δηλαδή, όχι τι θα ήθελαν αλλά τι μπορούν να κάνουν στο
πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.
Είναι φανερό ότι σήμερα
δεν μπορούν να εφαρμόσουν τις πολιτικές που ακολούθησαν μετά το Β' Παγκόσμιο
Πόλεμο και αφορούσαν σε κοινωνικές παροχές από το ίδιο το κράτος προς την
εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, οι οποίες διαμορφώθηκαν με βάση τις
ανάγκες της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και τις συνθήκες
διεθνούς διεξαγωγής της ταξικής πάλης.
Αν και εκείνη την περίοδο οι παροχές αυτές δεν αφορούσαν στο σύνολο της
εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, σήμερα, λόγω της καπιταλιστικής
κρίσης, οι λεγόμενες «κοινωνικές πολιτικές» απευθύνονται σε όλο και λιγότερους.
Αντί, λοιπόν, της
«καθολικής» κάλυψης επιλέγεται ένα άλλο μοντέλο χαρακτηριστικό του οποίου είναι
ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών
αποτελεί ατομική ευθύνη, είναι υπόθεση των μηχανισμών της αγοράς και της
οικογενειακής φροντίδας. Μόνο στην περίπτωση που δεν μπορούν να καλυφθούν τότε
αναλαμβάνει το κράτος να παρέχει επιλεκτική βοήθεια σε όσους βρίσκονται λίγο
πριν από τα όρια της εξαθλίωσης.
Να σημειωθεί ότι σύμφωνα
με τον αστικό ορισμό, το όριο της φτώχειας ορίζεται με απλά λόγια ως το 60% του
μέσου εθνικού εισοδήματος. Είναι προφανές ότι ο ορισμός αυτός είναι βολικά
προβληματικός, καθώς θέτει ως κριτήριο το μέσο εισόδημα και όχι αν το μέσο
εισόδημα καλύπτει και σε ποιο βαθμό τις σύγχρονες ανάγκες του λαού. Στην πράξη κουκουλώνεται ο πραγματικός
αριθμός των φτωχών, καθώς ακόμα και αυτοί που ξεπερνούν το 60% δυσκολεύονται να
καλύψουν τις ανάγκες τους.
Έτσι, προκύπτει το
απαράδεκτο συμπέρασμα ότι το χρηματικό όριο της φτώχειας για τα εισοδήματα του
2012 ανερχόταν στο ετήσιο ποσό των 5.023 ευρώ ανά άτομο και των 10.546 ευρώ για
τετραμελή οικογένεια, με δύο ενήλικες και δύο παιδιά κάτω των 14 ετών!
Όμως, ακόμα και με αυτόν
τον αστικό ορισμό προκύπτει ότι ο πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας
ή/και αποκλεισμού φθάνει το 35,7% επί του συνολικού πληθυσμού για το 2013.
Δηλαδή, πάνω από ένας στους τρεις. Ο πληθυσμός που αναπτύχθηκε με ραγδαίους
ρυθμούς καθώς το 2010 ήταν 27,7%. Σε αριθμούς ο πληθυσμός αυτός μεταφράζεται σε
3,9 εκατομμύρια άτομα που βρίσκονται σε
κίνδυνο φτώχειας ή και αποκλεισμού.
Και τώρα προκύπτει το
ερώτημα: Πόσα από αυτά τα άτομα σκοπεύει να καλύψει το προτεινόμενο σχέδιο από
την Διοίκηση της ΠΚΜ?
Σε κάθε περίπτωση, είναι πρόκληση για το λαό και τις ανάγκες του,
σε μια εποχή που η επιστήμη και η τεχνική είναι στο απόγειό τους, που ο
πλανήτης μπορεί να θρέψει πολλαπλάσιο από τον πληθυσμό του και αναδείχνονται
όλες οι δυνατότητες ο εργαζόμενος λαός να έχει δουλειά και δικαιώματα, το
κεφαλαιοκρατικό σύστημα και οι θεσμοί του, σε εθνικό και ευρωενωσιακό επίπεδο,
να του δείχνουν στον 21ο αιώνα, ως διέξοδο, τη συντήρηση της ένδειας και τη
διεύρυνση των συσσιτίων.
Η αδυναμία σας να
μοιράσετε έστω ψίχουλα δεν πρέπει να εντοπίζεται σε προθέσεις και πρόσωπα. Πηγή
της αποτελεί ο ίδιος ο καπιταλισμός, που στηρίζεται, που δεν μπορεί να
αντιμετωπίσει τη φτώχεια, γιατί είναι αυτός που τη γεννάει.
Για αυτό καλούμε την
εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της περιοχής μας να μην δείξουν καμιά
αποδοχή αυτής της κατάστασης, καμιά αναμονή.
Να μην αρκεστούν στα
ψίχουλα του προγράμματος της Διοίκησης της ΠΚΜ, κάνουν δική τους υπόθεση την
πάλη για την άμεση κατάργηση μνημονίων και εφαρμοστικών νόμων και την διεκδίκηση της ανάκτησης των απωλειών στα
χρόνια της κρίσης και της κάλυψης των σύγχρονων αναγκών τους.
Να αγωνιστούν για την
οριστική λύση που απαιτεί οριστική ρήξη. Μονομερή διαγραφή του χρέους,
αποδέσμευση από την ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις και την εξουσία
του κεφαλαίου. Που σημαίνει η εργατική
τάξη σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου να έρθουν στην
εξουσία, τα μέσα παραγωγής να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, η παραγωγή και οι
κοινωνικές υπηρεσίες να σχεδιάζονται κεντρικά με κίνητρο τη λαϊκή ευημερία και
με εργατικό έλεγχο.
