Με τη φωνή του κεφαλαίου

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 13 Μάρτη 2015

 «Δημοσιονομικό χώρο» για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων στήριξης του κεφαλαίου και μεταρρυθμίσεις παντού, ακόμα και σε τομείς όπως το Ασφαλιστικό, με απόσπαση της συναίνεσης του λαού, ζήτησε ο πρωθυπουργός, μιλώντας χτες στη γενική συνέλευση του ΟΟΣΑ.

Ευθύς εξαρχής, ταυτίστηκε με ΟΟΣΑ και ΔΝΤ, δηλώνοντας ότι «αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των οικονομολόγων, των διανοουμένων και των διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ, ότι η Ευρώπη χρειάζεται απεγνωσμένα να ξεφύγει από την παγίδα της λιτότητας για να εγκαινιάσει μια νέα εποχή ανάπτυξης και ευημερίας». Ευημερία όχι όμως για το λαό. Γι' αυτόν, ο Αλ. Τσίπρας ζήτησε αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, άμβλυνση δηλαδή των ακραίων εκφάνσεων της φτώχειας, στόχο που συνέδεσε ευθέως με την προσπάθεια «να αποκατασταθεί το κύρος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος».

***

Ο τερματισμός της λιτότητας για το κεφάλαιο φαίνεται όμως πως δεν αρκεί. Ετσι, ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε επιπλέον την αξίωση για «αναδιάρθρωση του χρέους» και την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις με τη συνδρομή του ΟΟΣΑ. Με νωπή στη συλλογική μνήμη την περιβόητη «εργαλειοθήκη», ο Αλ. Τσίπρας έσπευσε να διασκεδάσει εντυπώσεις, ισχυριζόμενος ότι αναφέρεται σε «μια νέα σχέση με τον ΟΟΣΑ μακριά από τις εργαλειοθήκες του παρελθόντος», κρύβοντας ότι τα εργαλεία ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, στόχο που υπηρετεί ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός, είναι εργαλεία που συγχρόνως τσακίζουν τα δικαιώματα του λαού.

«Κόκκινες γραμμές»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 4 Μάρτη 2015

Τρεις ώρες κράτησε η συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών σε τηλεοπτικό κανάλι, το βράδυ της Δευτέρας, και τελικά δεν απαντήθηκαν τα αναμενόμενα από μια κυβέρνηση, που πριν από ένα μήνα πήρε την ψήφο σημαντικής μερίδας του λαού, υποσχόμενη ότι θα καταργήσει το μνημόνιο και θα συμβάλει με την πολιτική της να πάρουν ανάσα οι χειμαζόμενοι άνθρωποι. Στις τρεις ώρες της κουβέντας, δεν ακούστηκε λέξη για αναπλήρωση απωλειών και για κάποιου τύπου αντιστοίχιση του λαϊκού εισοδήματος με την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών, για εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι ότι είχε την ευκαιρία να μιλήσει αλλά δεν το 'κανε. Για παράδειγμα, μια ερώτηση αφορούσε το ποιες είναι οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς» (ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ). Η απάντησή του, προς έκπληξη πολλών, είναι χαρακτηριστική.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λόγια του υπουργού η απάντηση βρίσκεται στη λύση «τριών εξισώσεων με τρεις αγνώστους». Οπως εξήγησε: Πρέπει να εξασφαλιστεί πρωτογενές πλεόνασμα που «δεν σκοτώνει την ιδιωτική οικονομία», σε συνάρτηση με τη διάρθρωση του χρέους (τι, σε ποιον και πότε πρέπει να πληρωθεί) κι αυτό επίσης σε συνάρτηση με την αξίωση να είναι οι επενδύσεις περισσότερες από τις αποταμιεύσεις (δηλαδή, το κεφάλαιο να μη λιμνάζει, αλλά να επενδυθεί). Ολα αυτά, σε απλά Ελληνικά, σημαίνουν μόνο ότι η «κόκκινη γραμμή» της συγκυβέρνησης είναι η στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Ο υπουργός Οικονομικών, πράγματι, με την απάντησή του για τις «κόκκινες γραμμές» παρουσίασε τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής.

Μια δρασκελιά... χωρίζει το «μνημονιακό» από το «αντιμνημονιακό» στρατόπεδο

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Παραξενεύει το πώς από το σκίσιμο του μνημονίου περάσαμε στο αίτημα εξάμηνης επέκτασης της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοπιστωτικής Διευκόλυνσης», δηλαδή της δανειακής σύμβασης που συμπεριλαμβάνει, με τον ένα ή άλλο τρόπο, και τις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Πρόκειται για «κωλοτούμπα»; Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα πρωτοτυπήσει, όπως επανειλημμένα και κουραστικά επαναλαμβάνει ο πρόεδρός του και πρωθυπουργός; Μήπως πρόκειται για έναν τακτικό ελιγμό με σκοπό να εξυπηρετηθεί ο τελικός σκοπός; Μια έξυπνη τακτική, δείγμα εξαιρετικής καπατσοσύνης; Ενα αποτέλεσμα της «θεωρίας των παιγνίων»;

Αυτό που αποδείχθηκε -και από την πείρα των τελευταίων βδομάδων- είναι ότι ο διαχωρισμός «μνημόνιο - αντιμνημόνιο», που χαρακτήρισε όλη την προηγούμενη περίοδο την πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, δε σηματοδοτεί κάποιον βαθύ ανειρήνευτο διαχωρισμό, κάποια αγεφύρωτη αντίθεση. Για τον απλούστατο λόγο ότι η αντιπαράθεσή τους αφορά το πώς θα εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της ίδιας τάξης, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων, του κεφαλαίου. Δηλαδή, αν με περισσότερη ή λιγότερη περιοριστική πολιτική θα πρέπει να στηριχθεί η προσπάθεια για καπιταλιστική ανάκαμψη. Δεν έχει σημασία πώς προπαγανδιστικά και σημειολογικά παρουσιάστηκε αυτό το ζήτημα προεκλογικά, δηλαδή ως αντίθεση για λογαριασμό των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, η ουσία είναι ότι εκφράζει μια ενδοαστική αντίθεση για αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης, που δε φέρνει καμιά ουσιαστική διαφορά για το λαό, παρόλο που είναι σημαντική για αντιτιθέμενα τμήματα του κεφαλαίου.

Η «παρατεταμένη ύφεση» και τι κρύβουν

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 14 Φλεβάρη 2015

 «Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την παγκόσμια Οικονομία, το φάντασμα μιας παρατεταμένης ύφεσης παρόμοιας με αυτήν που καθήλωσε την Ιαπωνία για μια δεκαπενταετία. Οπως μας πληροφορεί χτεσινό τηλεγράφημα του Reuters, στο Τόκιο η εταιρεία καρυκευμάτων "Καγκόμ" αποφάσισε για πρώτη φορά εδώ και είκοσι πέντε χρόνια να αυξήσει την τιμή της μπουκάλας του κέτσαπ, αλλά αγωνιά γιατί φοβάται ότι οι καταναλωτές δεν έχουν ακόμη κατανοήσει την πολιτική ενίσχυσης του πληθωρισμού που προωθεί η κυβέρνηση Αμπε! (...) Το σχέδιο απόφασης της Ομάδας των G-20 ζητά αποφασιστική δράση στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική για να αποτραπεί ο κίνδυνος παρατεταμένης ύφεσης», έγραφε το «Εθνος», 11/2/2015. Η καμπάνα χτυπά για την Ευρωζώνη, για την οποία όλοι οι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ζητούν εφαρμογή πολιτικής δημοσιονομικής χαλάρωσης, πληθωρισμού, όπως και το G-20, ή, διαφορετικά, επεκτατική πολιτική ή πολιτική ενάντια στη λιτότητα, φέρνοντας ως παράδειγμα τις ΗΠΑ που ξεπέρασαν την κρίση. Βεβαίως, η εργατική τάξη, ο λαός στις ΗΠΑ ζει σε συνθήκες φτώχειας, χαμηλών μισθών, εξαθλίωσης, ανεργίας, π.χ., πάνω από 40 εκ. άνθρωποι τρέφονται με το κουπόνι συσσιτίου. Και οι ρυθμοί ανάκαμψης δεν είναι και κάτι το φοβερό, στο 2,5% περίπου είναι, με την Κίνα, π.χ., που έχει και επιβράδυνση, να είναι γύρω στο 7%.

***

Τέλος της λιτότητας για ποιον;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 13 Φλεβάρη 2015

«Με ευθύνη τόσο των προηγούμενων κυβερνήσεων όσο και των εταίρων μας, επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό ένα πρόγραμμα λιτότητας που γνωρίζαμε ότι με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει όχι σε μια παροδική ύφεση, αλλά σε μια μακροχρόνια βλάβη των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας και σε μια πρωτοφανή συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, όπως και έγινε.

Μετά από πέντε σχεδόν χρόνια ακραίας λιτότητας, χάσαμε περίπου το ένα τέταρτο του εθνικού προϊόντος. Πάνω από ενάμισι εκατομμύριο συμπολίτες μας έχασαν τις δουλειές τους, ενώ πάνω από δυόμισι εκατομμύρια αναγκάστηκαν να διαβιώνουν κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας (...)

Ο ελληνικός λαός έδωσε ισχυρή και καθαρή εντολή για τον άμεσο τερματισμό της καταστροφικής λιτότητας και για αλλαγή πολιτικής».

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση του πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα, για την κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας της Ελλάδας και τις αιτίες της βαρβαρότητας που ζει η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, βάζει την πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω. Ετσι, προβάλλοντας ως αιτία το αποτέλεσμα, πασχίζει να πείσει ότι η «πολιτική λιτότητας» δημιούργησε την κρίση και ότι αυτή ευθύνεται τόσο για τη δυσκολία ανάκαμψης όσο και για τα λαϊκά βάσανα. Κρύβει μ' αυτόν τον τρόπο το γεγονός ότι η οικονομία της Ελλάδας, όπως και της Ευρωζώνης, της ΕΕ, των ΗΠΑ και πολλών άλλων καπιταλιστικών κρατών βρέθηκε σε βαθιά καπιταλιστική οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης.

Κατάργηση της λιτότητας με λιτό βίο;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 7 Φλεβάρη 2015

 «Εμείς συζητάμε για την ανάπτυξη και όχι για τη λιτότητα.

Εχουμε σχέδιο για την ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.

Χρειάστηκε μόλις μια εβδομάδα για να καταφέρουμε να γίνουν οι προτάσεις μας σημείο αναφοράς σε ολόκληρο τον κόσμο, να αποδομηθεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο που θέλει λιτότητα.

Παρουσιάσαμε το εναλλακτικό σχέδιο της Ελλάδας για την έξοδο από την κρίση.

Μας ζητούν να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας. Θα σεβαστούμε τους κανόνες αν και διαφωνούμε. Οφείλουμε όμως να τονίσουμε ότι η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Τα αποσπάσματα αυτά, από την ομιλία του Αλ. Τσίπρα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ενδεικτικά της προσπάθειας να παρουσιάσουν την πολιτική για την ανάκαμψη του κεφαλαίου ως πολιτική ενάντια στη λιτότητα.

Η υπόθεση αυτή, βεβαίως, δεν είναι καινούργια, ούτε εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Από την έναρξη εκδήλωσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης το 2008, γίνεται κριτική από μια μερίδα αστών πολιτικών και οικονομολόγων στην επιλογή εφαρμογής μιας περιοριστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, με την παρατήρηση ότι αυτή δυσκολεύει την ανάκαμψη, γιατί είναι πολιτική που δεν εξασφαλίζει πόρους για επενδύσεις. Από την άλλη, βέβαια, οι υπερασπιστές αυτής της διαχείρισης λένε ότι μια λιγότερο περιοριστική πολιτική εκτοξεύει τα ελλείμματα και έτσι δυσκολεύεται το πέρασμα στην ανάκαμψη. Οι αντιπαραθέσεις τους βασίζονται σε πραγματικές αντιφάσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, που είναι αδύνατο να λυθούν, όμως, δεν κρύβουν το κοινό τους στόχο, την ανάκαμψη για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Ο Αλ. Τσίπρας, την περασμένη βδομάδα, σε δηλώσεις του στο «BLOOMBERG», είπε: «Η υποχρέωσή μου να σεβαστώ την καθαρή εντολή του ελληνικού λαού για τέλος της λιτότητας και επιστροφή σε μία αναπτυξιακή ατζέντα, σε καμιά περίπτωση δεν περιλαμβάνει τη μη εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ.

Αντιθέτως, αυτό που σημαίνει είναι ότι χρειαζόμαστε χρόνο ώστε να αναπνεύσουμε και να δημιουργήσουμε το δικό μας μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ανάκαμψης, το οποίο -μεταξύ άλλων- θα ενσωματώνει τους στόχους των πρωτογενώς ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και των ριζικών μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους. Είμαι πεπεισμένος ότι μία συμφωνία σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει αποδεκτή από τους εταίρους μας, αφού το κοινό μας συμφέρον είναι η οικονομική σταθερότητα και η ανάκαμψη για το κοινό μας σπίτι, την Ευρώπη».

Τι εννοεί με το «τέλος της λιτότητας και επιστροφή στην ανάπτυξη»;

Αντιλαϊκή και η επεκτατική πολιτική:Το παράδειγμα των ΗΠΑ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 1 Φλεβάρη 2015

Το παράδειγμα των ΗΠΑ

Στις 27/1/2015 στην «Καθημερινή δημοσιεύτηκε ρεπορτάζ με τίτλο: «Ομπάμα: Ολα για τη μεσαία τάξη» των DΙΟΝΝΕ SEARCEY, ROBERT GEBELOFF στην INTERNATIONAL NEW YORK TIMES. Στο ρεπορτάζ υπήρχε φωτογραφία εργαζόμενης με την εξής λεζάντα:

«Η 30χρονη Αντανέτ Κιντάνε δουλεύει διπλές βάρδιες προκειμένου να καλύπτει τους λογαριασμούς της. Η Κιντάνε λέει ότι η αύξηση του κατώτατου μισθού θα της επιτρέψει να περνάει κάποιες ώρες με το γιο της». Η φτώχεια των εργαζομένων σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης στις ΗΠΑ θερίζει όπως δείχνει το παράδειγμα της διπλής δουλειάς. Η υπόθεση της αύξησης του κατώτατου μισθού στις ΗΠΑ έχει προκύψει από το 2013 ακόμη. Ηταν τότε που ρεπορτάζ των αστικών ΜΜΕ έγραφαν ότι ο Μπ. Ομπάμα προτρέπει τους ιδιοκτήτες των επιχειρηματικών ομίλων να αυξήσουν τον κατώτατο μισθό χωρίς να τα καταφέρει. Και πώς να αυξήσουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες τους μισθούς, όταν αυτό αντίκειται στην ανταγωνιστικότητα και στη διευρυμένη αναπαραγωγή των κερδών, στην αύξηση του ποσοστού τους; Και αυτό το ζήτησε ο Ομπάμα όταν ήδη η καπιταλιστική οικονομία των ΗΠΑ είχε αρχίσει να αναπτύσσεται με ρυθμούς πάνω από 2% του ΑΕΠ.

Πρόσφατα ο Μπ.Ομπάμα επανήλθε. Ετσι στις 21/1/2015 δημοσιεύτηκε στη «HuffPost Greece» και αναδημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση «reporter.gr» το εξής:

«Οκτώ χρόνια μετά την έναρξη της παγκόσμιας τραπεζικής κρίσης, ο Μπάρακ Ομπάμα θέτει θέμα μείωσης των οικονομικών ανισοτήτων και ρύθμισης της αγοράς εργασίας. "Σε όποιον από το Κογκρέσο επιμένει να διαφωνεί με το να αυξήσουμε τον κατώτατο μισθό, θα πω το εξής: Αν πραγματικά πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να δουλεύετε με πλήρες ωράριο και να συντηρείτε την οικογένειά σας με λιγότερα από 15 δολάρια την ημέρα, δοκιμάστε το», είπε ο Ομπάμα στο ετήσιο διάγγελμά του».

Διαπραγμάτευση στο στρατόπεδο του εχθρού

του Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 1 Φλεβάρη 2015

Ουσιαστική διαπραγμάτευση. Αυτός θα είναι ο τίτλος του μετεκλογικού εμπορίου ελπίδας για τους επόμενους μήνες. Τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όσο και βασικά αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προβάλλουν τη συνάντηση του υπουργού Γιάννη Βαρουφάκη με τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, Γέρουν Νταισελνμπλουμ, ως την αφετηρία ενός μαραθώνιου διαπραγματεύσεων που μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες μέρες στην Ελλάδα και συνολικά στην ΕΕ.

Το κλίμα μειωμένων προσδοκιών και απαιτήσεων, που δυστυχώς κυριαρχεί σήμερα στους εργαζόμενους, αξιοποιείται επίσης για να ενισχυθεί η αυταπάτη ότι μια σκληρή αποφασιστική διαπραγμάτευση μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική φιλολαϊκή στροφή της αστικής διαχείρισης. Επιχειρείται να εδραιωθεί η αντίληψη πως οι μεγάλες απώλειες της λαϊκής οικογένειας στην περίοδο της κρίσης είναι οριστικές, δεν είναι το ζητούμενο, ενώ παράλληλα προβάλλεται ως μοναδική διέξοδος για μια μελλοντική λαϊκή ευημερία η γρήγορη επιστροφή σε ψηλότερους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, η ανάκαμψη και η αύξηση των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων.

Τρεις «ερωτήσεις - απαντήσεις» για τη γραμμή ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις λαϊκές ανάγκες

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 17 Γενάρη 2015 - 2η έκδοση

Η αστική προπαγάνδα, σε όλη την προεκλογική περίοδο, προσπαθεί να ενισχύσει την άποψη ότι οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στενάζουν κάτω από την πολιτική κυβέρνησης - τρόικας και δεν πάει άλλο, δεν μπορούν να παρθούν άλλα μέτρα, χρειάζονται και λίγο ανακούφιση, χωρίς όμως να μπαίνει σε κίνδυνο η οικονομία. Σ' αυτό το μοτίβο προβάλλονται και ερωτήματα, για να «βγάλουν λάδι» την πολιτική ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτά που αναφέρουμε εδώ και τα απαντάμε, βεβαίως, από τη σκοπιά των εργατικών, λαϊκών συμφερόντων. Ας τα παρακολουθήσουμε.

-- Το ΚΚΕ λέει ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για ψίχουλα και όχι για ανάκτηση των απωλειών που είχε ο λαός στα χρόνια της κρίσης. Από κάπου δεν πρέπει να ξεκινήσουμε όμως;

Η πολιτική τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, στο συγκεκριμένο ζήτημα, αφορά στη διαχείριση και όχι στην αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων φτώχειας και εξαθλίωσης, ενώ, κάθε άλλο παρά τυχαία, ο ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνεται στα ζητήματα της «ανθρωπιστικής κρίσης», όπως λέει. Τα λαϊκά νοικοκυριά θα πρέπει να θυμηθούν το βίαιο χαρακτήρα που προσέλαβε η «δημοσιονομική προσαρμογή» στην Ελλάδα, στο πλαίσιο των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων.

Η διεθνής πείρα από την εφαρμογή διαφορετικών μειγμάτων διαχείρησης: Διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015

«Τα προβλήματα που θα απασχολήσουν σε σημαντικό βαθμό τον κόσμο το 2015 παρουσιάζει σε μελέτη το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός (WEF). Πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για ζητήματα οικονομικής φύσεως, όπως η αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας και η υποχώρηση της απασχόλησης ακόμη και όταν αναπτύσσεται η οικονομία.

Ενα από τα βασικότερα προβλήματα είναι η διεύρυνση της εισοδηματικής ανισότητας, τάση που άρχισε να ενισχύεται στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά πήρε νέα δυναμική μετά την κρίση του 2008. Η ανάπτυξη της οικονομίας χωρίς αύξηση της απασχόλησης αποτελεί το δεύτερο σημαντικότερο ζήτημα για το 2015. Το πρόβλημα μπορεί να πάρει εφιαλτικές διαστάσεις τα επόμενα χρόνια εξαιτίας της αυτοματοποίησης και της χρήσης λογισμικού και ρομπότ σε όλο και περισσότερες δουλειές».

Ενα μικρό απόσπασμα από ρεπορτάζ της «Καθημερινής» 4/1/2015. Ανησυχούν πράγματι τα αστικά επιτελεία, και μάλιστα στο επίπεδο του Φόρουμ του Νταβός, γι' αυτά τα προβλήματα; Δηλαδή, τη διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων και την τεράστια διόγκωση της ανεργίας; Αρχισαν οι καπιταλιστές, οι κυβερνήσεις τους, τα επιτελεία τους να νοιάζονται για την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα και να αναζητούν λύσεις;

Και σε ανάκαμψη και σε κρίση

ΑΝΤΑΡΣΥΑ - Αλαβάνος «αγκαλιά» στις εκλογές

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 11 Γενάρη 2015

Δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη η ανακοίνωση της κοινής καθόδου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το «Σχέδιο Β'» του Αλ. Αλαβάνου στις επικείμενες εκλογές. Είναι μια συνεργασία που «ψηνόταν» για αρκετό διάστημα, καθώς τέτοιες ζυμώσεις μεταξύ των δύο πραγματοποιούνται εδώ και καιρό, έγιναν και ενόψει των προηγούμενων ευρωεκλογών αλλά για διάφορους -δευτερεύοντες- λόγους δεν είχαν τότε καταλήξει. Αυτές οι διεργασίες συνεχίστηκαν όλους αυτούς τους μήνες και τελικά κατέληξαν σε εκλογική συμφωνία.

Τι αποκαλύπτει όμως αυτή η εξέλιξη; Ο Αλ. Αλαβάνος δεν είναι κάποιος τυχαίος, ούτε το «Σχέδιο Β'» είναι απλά μια κάποια «ομάδα» με την οποία προχώρησε σε συνεργασία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο Αλαβάνος είναι πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και μέχρι το 2009 ήταν υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΕΕ. Οι θέσεις που διατυπώνει το «Σχέδιο Β'» είναι σε πολλά σημεία παραπλήσιες των θέσεων του «Αριστερού Ρεύματος» του Λαφαζάνη. Το «Σχέδιο Β'» μιλάει για «παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας», δηλαδή για καπιταλιστική ανάπτυξη, βάζει στο στόχαστρο τους «δανειστές», αθωώνοντας την εγχώρια αστική τάξη. Στην ουσία, αποτελεί ένα εναλλακτικό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα διαχείρισης, με κύριο άξονα την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, με στόχο την επαναφορά της καπιταλιστικής ανάπτυξης, σε βάρος τελικά της εργατικής τάξης. Η απόκτηση εθνικού νομίσματος (που θα υποτιμηθεί) συνδέεται με το στόχο ν' αναδειχτεί η χώρα σε «ευνοϊκό μέρος για την τοποθέτηση επενδύσεων». Για τη διαχείριση του χρέους προβάλλεται ως λύση το παράδειγμα της καπιταλιστικής Αργεντινής. Ο αστικός χαρακτήρας του «Σχεδίου Β'» φαίνεται επίσης και από το ότι κατά καιρούς, και πρόσφατα, πέρα από το φλερτ με δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, διατηρεί διαύλους και κοινές πρωτοβουλίες με καθαρά αστικές δυνάμεις, όπως το ΕΠΑΜ και η «Δραχμή» του Κατσανέβα. Για το, δε, ΕΠΑΜ να σημειώσουμε ότι αυτές τις μέρες φαίνεται να «ψήνεται» συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, τουλάχιστον ορισμένων στελεχών του...

Πλαίσιο ενσωμάτωσης

Τα «μαντάτα» στην οικονομία και οι εκλογές

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 10 Γενάρη 2015

Μπροστά και στις βουλευτικές εκλογές, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, όλες οι δυνάμεις της αστικής διαχείρισης και τα επιτελεία του συστήματος εντείνουν μια αποπροσανατολιστική για το λαό συζήτηση για την πορεία της οικονομίας: Τόσο για το «ποιος ευθύνεται που φτάσαμε ως εδώ» (με αναλύσεις του τύπου ότι «φταίνε οι κυβερνήσεις και οι δικοί τους που τα φάγανε», ότι «φταίει που ξοδεύαμε περισσότερα από όσα παράγαμε», ότι «φταίει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της Μέρκελ και ο Σαμαράς, ο καλός της μαθητής» κ.ο.κ.), όσο και για το «πώς θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ» (με αντίστοιχες προτάσεις περί «επιμονής στις μεταρρυθμίσεις και στο νοικοκύρεμα του κράτους», για «νέο παραγωγικό μοντέλο», «τερματισμό της λιτότητας» κ.ο.κ.).

Στην πραγματικότητα, όλη αυτή η αποπροσανατολιστική συζήτηση αποτελεί καμουφλάζ, από τη μια, της υπαρκτής διαπάλης για το ποιο μείγμα διαχείρισης μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα την καπιταλιστική ανάπτυξη και, από την άλλη, του αντιλαϊκού και ταξικού περιεχομένου αυτού του στόχου. Είναι μια συζήτηση που επιχειρεί να συσκοτίσει το γεγονός ότι η κρίση βρίσκεται στο DNA του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος: Η πραγματική αιτία της καπιταλιστικής κρίσης βρίσκεται στο γεγονός ότι τον τεράστιο πλούτο που παράγει η εργασία εκατομμυρίων ανθρώπων τον καρπώνεται μια χούφτα κεφαλαιοκρατών, μετόχων μονοπωλιακών ομίλων. Βρίσκεται στην αναρχία και την ανισόμετρη ανάπτυξη μιας παραγωγής που δεν έχει ως σκοπό τις κοινωνικές ανάγκες αλλά την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Γι' αυτό το λόγο, άλλωστε, καμία αλλαγή στο μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης, ούτε να οδηγήσει σε ανάπτυξη προς όφελος του λαού, αφού κανένα «μείγμα» δεν λύνει αυτές τις αντιφάσεις, κανένα «μοντέλο» δεν ανατρέπει το στόχο της καπιταλιστικής παραγωγής.

Για την «αδιαφορία» του ΔΝΤ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 29 Νοέμβρη 2014

 «Το ΔΝΤ εμφανίζεται αδιάφορο για το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα», δηλαδή για την ενδοαστική διαπάλη και την αποτύπωσή της και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, με τη συμμετοχή και της πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ. Την παραδοχή αυτή έκανε προχτές ο υπουργός Οικονομικών, Γκ. Χαρδούβελης, σχολιάζοντας την εξέλιξη των διαβουλεύσεων με την τρόικα. Η παραδοχή αυτή μεταφράστηκε στον αστικό Τύπο ως εξής: «Δεν μας νοιάζει ποιος θα είναι κυβέρνηση».

Πρόκειται για μία αυτονόητη παραδοχή. Το ΔΝΤ, όπως και κάθε άλλος τέτοιου τύπου οργανισμός, ενδιαφέρεται για τη διαμόρφωση ευνοϊκού περιβάλλοντος για την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Ενδιαφέρεται για την προσαρμογή αυτού του περιβάλλοντος στις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου, αναλόγως της συγκυρίας. Του είναι αδιάφορο ποιος θα διευθύνει τη διαμόρφωσή του, στο βαθμό που αυτός ασπάζεται και δρα με γνώμονα αυτές τις βασικές στοχεύσεις.

***

Το ίδιο το κεφάλαιο, ανεξάρτητα απ' τη διαπάλη στο εσωτερικό του, για το μείγμα διαχείρισης, για το ποιοι κλάδοι του θα ενισχυθούν έναντι ποιων, ομονοεί στην υπεράσπιση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που σαρώνουν δικαιώματα της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Δεν υπάρχει ούτε μισή μερίδα του που να αδιαφορεί ή να αντιτάσσεται σ' αυτές, αφού η υλοποίησή τους συνδέεται άμεσα με την ανάκαμψη της κερδοφορίας και την τόνωση της ανταγωνιστικότητάς του. Δεν υπάρχει καν μεμονωμένος καπιταλιστής που να μη θέλει τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές, φτηνό εργατικό δυναμικό, απαλλαγμένο από δικαιώματα που αποτυπώνονται ως κόστος στους δείκτες των οικονομικών μεγεθών κάθε επιχείρησης.

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει αρκετές εξετάσεις κι έχει πείσει τους καπιταλιστές για τις προθέσεις του. Το ΔΝΤ, η ΕΕ, οργανισμοί όπου κατέθεσε εξαρχής τα διαπιστευτήριά του, γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να παρεκκλίνει χιλιοστό απ' τη γραμμή που ορίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ο αντιμνημονιακός φερετζές έκρυβε απ' το λαό αυτό που οι ίδιοι οι καπιταλιστές και οι διακρατικοί οργανισμοί τους έβλεπαν καθαρά: Την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μείγμα διαχείρισης που διαφοροποιείται κατά βάση ως προς την ποιότητα και την ποσότητα της ενίσχυσης που πρέπει να δοθεί στην ανάκαμψη της κερδοφορίας τους.

«Μνημόνια» δίχως τέλος

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 15 Οχτώβρη 2014

Η συζήτηση για το «τέλος των μνημονίων», απ' όπου κι αν την πιάσει κανείς, είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστική για το λαό. Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι η δική της «πετυχημένη» διαπραγμάτευση οδηγεί σε αποχώρηση του ΔΝΤ από την τρόικα και ότι αυτό ισοδυναμεί με έξοδο από τα μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανταπαντά ότι μόνο η δική του διαπραγμάτευση είναι ικανή να απαλλάξει το λαό από τα μνημόνια και ότι η επιχειρηματολογία της ΝΔ είναι κάλπικη, στο βαθμό που δεν καταργεί κανέναν από τους εφαρμοστικούς νόμους και διαπραγματεύεται με τους δανειστές νέα προαπαιτούμενα, προκειμένου να συνεχιστεί η «στήριξη», έστω και από άλλα κανάλια χρηματοδότησης.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι το εξής: Θα τελειώσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, αν στο σχεδιασμό τους σταματήσει να συμμετέχει άμεσα το ΔΝΤ; Θα αλλάξει κάτι στη ζωή του λαού, αν στο εξής τα παζάρια για τους ρυθμούς και το εύρος των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων γίνονται αποκλειστικά στο πλαίσιο της μόνιμης επιτήρησης όλων των κρατών - μελών, που προβλέπεται από τις στρατηγικές συμφωνίες της ΕΕ;

Τα ευρωπαϊκά μνημόνια διαρκείας θα συνεχίσουν να συνθλίβουν τα εργασιακά, ασφαλιστικά, μισθολογικά δικαιώματα των εργαζομένων. Μια ματιά στις χώρες της ΕΕ, που δεν μπήκαν σε καθεστώς δανειοδότησης από τους μηχανισμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι αποκαλυπτική.

Τους εργάτες θέλουν να τσακίσουν

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 11 Οχτώβρη 2014

Οι δηλώσεις των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη «Διάσκεψη για την απασχόληση», που έγινε στο Μιλάνο, προδίδουν τουλάχιστον ανησυχία. Για τι πράγμα όμως ανησυχούν οι ηγέτες της ΕΕ; Το ομολογούν οι ίδιοι. Αυτό που διακυβεύεται είναι «η θέση της ΕΕ στην παγκόσμια οικονομία». Ο ασταθής και αναιμικός χαρακτήρας της ευρωενωσιακής οικονομίας, «ανάβει κόκκινο» στα επιτελεία της.

Ομως, η εκδήλωση αυτής της ανησυχίας δεν πρέπει να μπερδεύει τους λαούς και τους εργαζόμενους στην ΕΕ. Δεν πρέπει να συσκοτίζει το πραγματικό ταξικό περιεχόμενο που έχει το ενδιαφέρον τους, ούτε και οι αντιθέσεις που εκδηλώνονται μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων, αλλά και τμημάτων της αστικής τάξης στο εσωτερικό κάθε χώρας, για το μείγμα διαχείρισης αυτής της κατάστασης. Αλλωστε, οι αντιθέσεις αυτές, όπως και όταν εκδηλώνονται, δεν αφορούν καθόλου τα συμφέροντα των εργαζομένων. Το αντίθετο συμβαίνει. Παρά τις διαφορές τους, για το ποιο πρέπει να είναι το μείγμα διαχείρισης των προβλημάτων που προκύπτουν στην ευρωενωσιακή οικονομία, ταυτόχρονα δείχνουν μια πρωτοφανή σύμπνοια στο ότι οι «λύσεις» που θα δοθούν, θα είναι σε βάρος όλων των εργαζομένων της Ευρώπης.

Οι «αλήθειες» του Ντράγκι

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 4 Οχτώβρη 2014 - 2η έκδοση

Οι ανακοινώσεις από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ότι θα ξεκινήσει πρόγραμμα αγοράς ομολόγων και τίτλων από εμπορικές τράπεζες με χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση (όπως της Ελλάδας και της Κύπρου), προκειμένου, λέει, να αυξηθεί η ρευστότητα και να βοηθηθεί η «πραγματική οικονομία», με την προϋπόθεση όμως ότι θα υπάρχει πρόγραμμα των χωρών με την ΕΕ και ότι θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις, είναι μια καλή αφορμή οι εργαζόμενοι στη χώρα μας να θυμηθούν αυτό που από την αρχή έλεγε το ΚΚΕ: Οτι ανεξάρτητα από το πώς πλασάρεται από διάφορες διαχειριστικές δυνάμεις το ότι «τα μνημόνια τελειώνουν», το ενδεχόμενο μετάβασης σε μια πιο «επεκτατική» πολιτική διαχείρισης και σε ευρωπαϊκούς μηχανισμούς εποπτείας θα συνοδεύεται πάντα με αντιλαϊκά μέτρα, που υπηρετούν την κερδοφορία του κεφαλαίου και κατοχυρώνονται από τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ.

Η γαλλική απάτη της «χαλάρωσης»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 3 Οχτώβρη 2014

Σύσσωμα τα αστικά ΜΜΕ ανέδειξαν χθες την κατάθεση του προϋπολογισμού στη Γαλλία από την κυβέρνηση Ολάντ και Βαλς ως τη «μάχη κατά της λιτότητας», ως «σφήνα» μαζί με την Ιταλία στη Γερμανία και «αντίσταση» στη Μέρκελ, ως «όχι» στην αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, ακόμα και ως «γαλλική επανάσταση στην Ευρώπη». Ολα αυτά γιατί οι προβλέψεις της γαλλικής κυβέρνησης αναβάλλουν την επίτευξη του όρου του Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ για δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ, αντί για το 2015, το 2017. Δηλαδή η λεγόμενη «χαλάρωση» της εφαρμογής του μέτρου, που ζήτησε η Γαλλία και ζητάει και η Ιταλία, είναι η αφορμή για να εκθειάζονται ως «θαρραλέοι πολιτικοί» που τα βάζουν με την αυστηρή Γερμανία, οι Ολάντ και Ρέντσι, και να προβάλλεται σε όλους τους τόνους «η συμμαχία του νότου κατά της λιτότητας», που συγκροτείται. Το ζήτημα της «χαλάρωσης» χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στη χώρα μας από αστικές διαχειριστικές δυνάμεις ως το κομβικό ζήτημα, για να επιτευχθεί η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Σύμφωνα μ' αυτές τις δυνάμεις, πρέπει να ξεφύγει η οικονομία από τα ασφυκτικά πλαίσια της λιτότητας, γεγονός που επίσης θα φέρει δήθεν και τη λαϊκή ανακούφιση και την ευημερία.

***

Ας δούμε όμως τα πράγματα πίσω απ' αυτή την προπαγάνδα. Ποια είναι η πραγματικότητα;

Πρώτον, στη Γαλλία ή την Ιταλία (όπως και σε όλη την ΕΕ) ανεξάρτητα πώς βαφτίζονται τα μέτρα, προχωράει το χτύπημα εργασιακών και άλλων λαϊκών δικαιωμάτων. Αν πάρουμε και τον ίδιο τον προϋπολογισμό της Γαλλίας, που έγινε αφορμή για τους «διθυράμβους» των δήθεν αντιστασιακών, θα δούμε ότι προβλέπονται περικοπές 21 δισ. ευρώ για το 2015 που αφορούν σε δαπάνες υπηρεσιών Υγείας, οικογενειακά επιδόματα. Επιπλέον, απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων και μειώσεις των μισθών τους. Επίσης, οι απαιτήσεις των βιομηχάνων που ετοιμάζεται να ικανοποιήσει η γαλλική κυβέρνηση προβλέπουν: Επέκταση των μορφών ελαστικής απασχόλησης, δυνατότητα να αμείβουν με μισθούς χαμηλότερους από τον κατώτατο, άνοιγμα των καταστημάτων τα βράδια και τις Κυριακές στους κλάδους του Τουρισμού, του Εμπορίου και της Διανομής.

ΣΥΡΙΖΑ: Αποδέχεται με πρόταση νόμου τα μνημονιακά χαράτσια και προτείνει τρόπους είσπραξής τους

ΠΗΓΗ 902.gr  Δημοσίευση: Τετ, 01/10/2014 - 20:11
 Πρόταση νόμου που συνιστά παραδοχή όλων των αντιλαϊκών επιπτώσεων που επέφεραν οι μνημονιακοί νόμοι και με κριτήριο την επανεκκίνηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας κατέθεσε στη Bουλή ο ΣΥΡΙΖΑ για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αντιμνημονιακές κορόνες, αναγνωρίζει όλα τα χαράτσια διότι η στόχευση της κίνησής του, όπως εξηγεί σε δήλωσή του ο Αλέξης Τσίπρας, είναι τελικά η είσπραξη των ληξιπρόθεσμων χρεών για το καλό της οικονομίας, λέγοντας: «Καταθέσαμε στη Βουλή μια πρόταση νόμου με άμεσα μέτρα, που στόχο έχουν την αντιμετώπιση της καταστολής της οικονομίας και την επανεκκίνησή της». Γίνεται αντιληπτό πως στο επίκεντρο είναι η επανεκκίνηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, κάτι που καθιστά σαφές, λέγοντας επίσης πως «η ύφεση, πρωτοφανής για ευρωπαϊκή χώρα, διαλύει την οικονομία, βάζει λουκέτα σε επιχειρήσεις, εκτοξεύει την ανεργία, εξωθεί ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας στη φτώχεια και την απόγνωση». Συνεπώς το πρόβλημα είναι το μείγμα διαχείρισης της κρίσης -που ευθύνεται για την ανεργία και όχι το ίδιο το σύστημα- και η πρόταση νόμου υπηρετεί αυτήν τη σκοπιμότητα.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΙΣ Μπαράζ αντιλαϊκών μέτρων στο βωμό της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 28 Σεπτέμβρη 2014

Στο σκληρό πυρήνα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων μετατοπίζεται το κέντρο βάρους της αντιλαϊκής πολιτικής που θα εφαρμοστεί για την επόμενη φάση και προκειμένου να εμπεδωθούν και τονωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανάκαμψη των επιχειρηματικών κερδών και των νέων κερδοφόρων επενδύσεων. Στο μέτωπο των αναδιαρθρώσεων ποντάρουν η συγκυβέρνηση όπως επίσης και οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί. Παρά και την οξυμένη διαπάλη γύρω από το ρόλο, τη μορφή των ελέγχων, ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της τρόικας, τόσο η ΕΕ όσο και η πλευρά του ΔΝΤ, συγκλίνουν σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση και διασφάλιση συνθηκών ανταγωνιστικότητας στα ελληνικά μονοπώλια.

Η διαπάλη των αστών

Την περασμένη βδομάδα, η αντιλαϊκή σκυταλοδρομία ξετυλίχτηκε με τα παζάρια του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά στο Βερολίνο με την καγκελάριο Α. Μέρκελ, όπου μπήκαν τα ζητήματα των φοροελαφρύνσεων, της διευθέτησης του χρέους, ενώ δυνάμωσε η προπαγάνδα για απαλλαγή από το ΔΝΤ. Στη συνέχεια, ήρθε η Κομισιόν, που έβαλε στην ατζέντα πολύ καθαρά την κοινή διεκδίκηση του κεφαλαίου: Η «έγκαιρη εφαρμογή του μεγάλου πακέτου των μεταρρυθμίσεων» είναι το μήνυμα, ενόψει και της διαβούλευσης που θα ξεκινήσει με την τρόικα, το οποίο πακέτο μεταρρυθμίσεων θα αποτελέσει το κεντρικό ζήτημα της επικείμενης αξιολόγησης, παράλληλα και σε συνδυασμό με την υπόθεση της «διευθέτησης» του κρατικού χρέους. Πηγές της Κομισιόν τονίζουν ότι σε περίπτωση που δε θα υπάρξει νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα, «θα πρέπει να συζητηθεί η επόμενη μέρα», επισημαίνοντας ότι η «τρόικα δεν μπορεί να συνεχιστεί με τη σημερινή της μορφή». Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από τρόικα και δανειακές συμβάσεις, η επιτήρηση, με τη σύμφωνη γνώμη της εγχώριας αστικής τάξης και του πολιτικού προσωπικού, θα διατηρηθεί καθώς ήδη προβλέπεται με το πλαίσιο της «ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας», που ισχύει για όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: Εκπαιδεύοντας το λαό να ζει με ψίχουλα

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 21 Σεπτέμβρη 2014

Οι αστείοι ισχυρισμοί της κυβέρνησης περί «επικίνδυνης πολιτικής» και «παροχολογίας» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μετά τις προγραμματικές εξαγγελίες του Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ και τα αντεπιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ για «ρεαλιστικές» και «κοστολογημένες προτάσεις», δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πιέζουν - από δύο φαινομενικά διαφορετικές αφετηρίες - στην ίδια κατεύθυνση:

Ο λαός να «κουρέψει» τις απαιτήσεις του, να περιορίσει ως «ιδανικός αυτόχειρας» τις ανάγκες του, να προσαρμοστεί στις «αντοχές της οικονομίας», δηλαδή της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και να συμβιβαστεί άνευ όρων με τη μοίρα που του επιφυλάσσει η καπιταλιστική «ανάπτυξη», την οποία και οι δύο του υπόσχονται.

Γι' αυτό, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται ότι φιλοδοξούν να βγάλουν το λαό από την «ανθρωπιστική κρίση», καταλήγουν να μεταφράζονται σε μερικά ψίχουλα στους πιο εξαθλιωμένους. Καμιά ανακούφιση και καμιά διέξοδο δεν πρόκειται να δώσουν στο λαό, καθώς δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να ανακυκλώνουν την ακραία φτώχεια. Ταυτόχρονα, αφήνουν ανέπαφο όλο το αντιλαϊκό και αντεργατικό οικοδόμημα που επιβλήθηκε με ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια στην αγορά εργασίας, στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην Υγεία, στην Παιδεία και αλλού.

Γι' αυτό το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να απορρίψει το «πνεύμα» και το «γράμμα» όλου αυτού του προγράμματος. Οχι γιατί τα μέτρα που περιέχει είναι «λίγα» ή «πολλά», αλλά γιατί δεν αποτελούν εναλλακτική λύση σ' αυτά που εφαρμόζει και προτείνει η σημερινή συγκυβέρνηση. Οι προτάσεις του είναι μια παραλλαγή της ίδιας πολύχρονης αντιλαϊκής πολιτικής που έχει πληρώσει ο λαός.