Με επιχειρήματα που δεν
τόλμησαν να ξεστομίσουν ούτε οι προπαγανδιστές του σχεδίου Γιαννίτση, η χτεσινή
«Αυγή» προσπαθεί να δικαιολογήσει και κυρίως να νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις
ασφαλισμένων και συνταξιούχων τις συντελούμενες και επερχόμενες
αντιασφαλιστικές ανατροπές.
Με αφορμή την εξειδίκευση, με υπουργική απόφαση, των νέων αυξημένων
ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για ορισμένες ειδικές κατηγορίες ασφαλισμένων, η
«Αυγή» γράφει: «Είναι κατανοητή η αγωνία του εξηντάρη να μάθει πόσο περισσότερο
πρέπει να μείνει στη δουλειά του πριν έρθει η ώρα της σύνταξης (...) αλλά για τον τριαντάρη, τον σαραντάρη, τον
πενηντάρη, εφόσον βέβαια έχει δουλειά αυτές τις άγριες εποχές, το όριο ηλικίας
συνταξιοδότησης δε θα έπρεπε να είναι κυρίαρχο στο νου του (...) είναι
παράλογο να θεωρεί κανείς ότι δικαιούται στα πενήντα του να ολοκληρώσει τον
εργασιακό του βίο».
Δηλαδή, οι σημερινοί εργαζόμενοι και άνεργοι δε θα πρέπει να δίνουν
δεκάρα τσακιστή για τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό, αλλά αντίθετα, μόνη τους
έγνοια θα πρέπει να είναι το πώς θα έχουν δουλειά! Από εκεί κι ύστερα ...έχει ο
θεός, αφού με τα μέτρα που έρχονται και την κατάσταση στην αγορά εργασίας, η
συντριπτική πλειοψηφία των νέων που σήμερα μπαίνουν στην παραγωγή δεν πρόκειται
ποτέ να πάρουν σύνταξη...
Σκόπιμα, όμως, η «Αυγή»
επικεντρώνει το ζήτημα του Ασφαλιστικού αποκλειστικά στα όρια ηλικίας
συνταξιοδότησης. Κρύβει συνειδητά ότι Κοινωνική Ασφάλιση σημαίνει και
ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και Πρόνοια, και φροντίδα για όσους
αναγκάστηκαν να αποσυρθούν πρόωρα από την εργασία, εξαιτίας κάποιας ασθένειας,
ή ατυχήματος.
Όλα αυτά, μαζί με το ύψος των
συντάξεων και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, μπαίνουν για μια ακόμη φορά στο
στόχαστρο της μεταρρύθμισης που ετοιμάζει η κυβέρνηση, αξιοποιώντας γι'
αυτόν το σκοπό και το πόρισμα της λεγόμενης «Επιτροπής σοφών», που
δημοσιοποιήθηκε χτες.
Με επιχειρήματα σαν κι αυτά, είναι προφανής ο στόχος της «Αυγής» να διεγείρει τον «κοινωνικό αυτοματισμό» ανάμεσα
στις διαφορετικές κατηγορίες των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων, των
εργαζομένων και των ανέργων, των παλιών και νέων ασφαλισμένων.