Από την αρχή της καπιταλιστικής κρίσης, κάθε κυβέρνηση που ψήφιζε και
«σέρβιρε» μνημόνια τα συνόδευε και με έναν «οδικό χάρτη», σύμφωνα με τον οποίο
θα έφεγγε τάχα φως στην άκρη του τούνελ για το λαό.
Με τον τρόπο αυτό και με την απειλή «αποδεχτείτε τα μέτρα, αλλιώς
χανόμαστε», επιχειρούσαν ν' αποσπάσουν τη λαϊκή συναίνεση σε θυσίες δίχως
τέλος, στην αφαίρεση ακόμα και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων.
Βέβαια, στο τέλος κάθε «προγράμματος», αυτοί που έβγαιναν κερδισμένοι ήταν
οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, για λογαριασμό των οποίων παίρνονταν τα
μέτρα. Οι εργαζόμενοι, τα άλλα λαϊκά στρώματα μετρούσαν μόνο απώλειες και
χώνονταν βαθύτερα στο πηγάδι της χρεοκοπίας.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, με τη δεύτερη θητεία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -
ΑΝΕΛ: Από τη μία ψηφίζει νόμους που αποτελειώνουν ό,τι δεν πρόλαβαν οι
προηγούμενοι και από την άλλη υπόσχεται «τέλος της ύφεσης» στα μέσα του 2016,
αφού ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και διευθετηθεί το χρέος.
Αυτό είναι το νέο «τυράκι», για να σύρουν το λαό στη φάκα του συμβιβασμού
με τα μέτρα του τρίτου μνημονίου.
