ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 7 Φλεβάρη 2015
«Εμείς συζητάμε για την ανάπτυξη και όχι για
τη λιτότητα.
Εχουμε σχέδιο για
την ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.
Χρειάστηκε μόλις
μια εβδομάδα για να καταφέρουμε να γίνουν οι προτάσεις μας σημείο αναφοράς σε
ολόκληρο τον κόσμο, να αποδομηθεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο που θέλει λιτότητα.
Παρουσιάσαμε το
εναλλακτικό σχέδιο της Ελλάδας για την έξοδο από την κρίση.
Μας ζητούν να
τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας. Θα σεβαστούμε τους κανόνες αν και διαφωνούμε.
Οφείλουμε όμως να τονίσουμε ότι η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της
Ευρωπαϊκής Ενωσης».
Τα αποσπάσματα αυτά, από την ομιλία του Αλ.
Τσίπρα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ενδεικτικά της προσπάθειας
να παρουσιάσουν την πολιτική για την ανάκαμψη του κεφαλαίου ως πολιτική ενάντια
στη λιτότητα.
Η υπόθεση αυτή,
βεβαίως, δεν είναι καινούργια, ούτε εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Από την έναρξη
εκδήλωσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης το 2008, γίνεται
κριτική από μια μερίδα αστών πολιτικών και οικονομολόγων στην επιλογή εφαρμογής
μιας περιοριστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, με την παρατήρηση ότι αυτή δυσκολεύει την ανάκαμψη, γιατί είναι
πολιτική που δεν εξασφαλίζει πόρους για επενδύσεις. Από την άλλη, βέβαια,
οι υπερασπιστές αυτής της διαχείρισης λένε ότι μια λιγότερο περιοριστική
πολιτική εκτοξεύει τα ελλείμματα και έτσι δυσκολεύεται το πέρασμα στην
ανάκαμψη. Οι αντιπαραθέσεις τους βασίζονται σε πραγματικές αντιφάσεις της
καπιταλιστικής οικονομίας, που είναι αδύνατο να λυθούν, όμως, δεν κρύβουν το
κοινό τους στόχο, την ανάκαμψη για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Ο Αλ. Τσίπρας, την περασμένη βδομάδα, σε
δηλώσεις του στο «BLOOMBERG»,
είπε: «Η υποχρέωσή μου να σεβαστώ την καθαρή εντολή του ελληνικού λαού για τέλος της λιτότητας και επιστροφή σε
μία αναπτυξιακή ατζέντα, σε καμιά περίπτωση δεν περιλαμβάνει τη μη εκπλήρωση
των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ.
Αντιθέτως, αυτό που
σημαίνει είναι ότι χρειαζόμαστε χρόνο
ώστε να αναπνεύσουμε και να δημιουργήσουμε το δικό μας μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα
ανάκαμψης, το οποίο -μεταξύ άλλων- θα ενσωματώνει τους στόχους των πρωτογενώς
ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και των ριζικών μεταρρυθμίσεων, προκειμένου
να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της φοροδιαφυγής,
της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους. Είμαι πεπεισμένος ότι μία
συμφωνία σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει αποδεκτή από τους εταίρους μας, αφού το
κοινό μας συμφέρον είναι η οικονομική σταθερότητα και η ανάκαμψη για το κοινό
μας σπίτι, την Ευρώπη».
Τι εννοεί με το
«τέλος της λιτότητας και επιστροφή στην ανάπτυξη»;