Οι «κόκκινες γραμμές» και η διέξοδος για το λαό

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο τι είναι αυτό που συμβαίνει αυτό το διάστημα, ανάμεσα σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και Ευρωπαίους «εταίρους» όπως τούς χαρακτηρίζουν αστικά επιτελεία και κυβερνητικοί. Οσες περισσότερες είναι οι λεπτομέρειες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τόσο πιο καθαρά διαγράφεται και το ψηφιδωτό της λεγόμενης διαπραγμάτευσης, το για ποιον γίνεται, ποιον εξυπηρετεί και ποιος θα την πληρώσει. Τις προηγούμενες μέρες, αλλά και σήμερα, στον κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ υπάρχει πλούσιο ρεπορτάζ και αρθρογραφία για όλα αυτά.

Στην πραγματικότητα, ο λαός παρακολουθεί τη νέα συγκυβέρνηση που δείχνει ποια είναι τα στενά, για το λαό, όρια μιας αστικής διαχείρισης. Μιας πολιτικής που έρχεται εντός του αντιλαϊκού πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης να υπηρετήσει, με άλλον τρόπο, την ανάκαμψη της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Αυτή είναι και η ουσία της διαπραγμάτευσης. Βλέπει την κυβέρνηση να ζητά παράταση της δανειακής σύμβασης - μνημονίου και απλά να λέει ότι το 70% του μνημονίου είναι καλό και θα το τηρήσουμε και το υπόλοιπο 30% θα αντικατασταθεί με νέες αναδιαρθρώσεις με βάση τις συνταγές του ΟΟΣΑ. Διαπιστώνει ότι γνωστές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, στηρίζουν τη συγκυβέρνηση.

Πρέπει να θυμηθούμε τι έλεγαν στο λαό πριν από τις εκλογές οι σημερινοί κυβερνώντες. Οτι υπάρχει λύση μέσα στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να υπάρξει πολιτική σε φιλολαϊκή κατεύθυνση, ότι η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία, για να μετατραπεί η ΕΕ σε μια Ενωση των λαών. Οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση δεν αφορούν την ανακούφιση του λαού, αλλά την κατοχύρωση της διεκδίκησης του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων για περισσότερο κρατικό χρήμα που θα στηρίξει τις επενδύσεις τους.

Αλλες οι «κόκκινες γραμμές» για το λαό

Μπορεί, λοιπόν, ο λαός να γίνεται χειροκροτητής μιας τέτοιας πολιτικής;

Και πάλι ισοδύναμα...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 14 Φλεβάρη 2015

Από τις δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης και, πρώτα απ' όλα, τον ίδιο το πρωθυπουργό αλλά και πολύ περισσότερο από τις δηλώσεις αξιωματούχων της ΕΕ είναι σαφές το εξής: Η νέα συμφωνία θα περιέχει ένα σημαντικό ποσοστό των μεταρρυθμίσεων που περιλαμβάνονται στο σημερινό πρόγραμμα, δηλαδή στο μνημόνιο (περίπου στο 70% το προσδιόρισε και ο Γιούνκερ), και το υπόλοιπο θα καλυφθεί με «ισοδύναμα» μέτρα (σας θυμίζει κάτι αυτό;) που θα προέλθουν από προτάσεις μεταρρυθμίσεων του ΟΟΣΑ!

Το τι θα περιλαμβάνει ακριβώς το 70% και τι οι μεταρρυθμίσεις του ΟΟΣΑ, προς το παρόν, δεν είναι σαφές. Είναι, όμως, σαφές το πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας, με τις δεσμεύσεις του οποίου η κυβέρνηση δηλώνει ότι δε συμφωνεί αλλά θα τις τηρήσει γιατί είναι υποχρεώσεις της χώρας (!), αλλά και το πλαίσιο της στρατηγικής του ΟΟΣΑ. Για τον τελευταίο είναι χαρακτηριστικά τα όσα δημοσιεύει σήμερα ο «Ριζοσπάστης» στο τετρασέλιδο «Διεθνή & Οικονομία» σχετικά με την έκθεσή του με τίτλο «Οδεύοντας προς την Ανάπτυξη», που παρουσιάστηκε στο περιθώριο του «G20». Το όλο αντιλαϊκό πλαίσιο προβλέπει μέτρα στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης και θωράκισης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων.

Είναι ένα πλαίσιο στο οποίο δεν χωράει ούτε η ανάκτηση απωλειών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων ούτε, βεβαίως, μπορεί να αμφισβητηθεί το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων που πάρθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση αυτό που μπορεί να «προσφέρει» στα λαϊκά στρώματα είναι η παραμονή σε μια «ισοδύναμη» με τη σημερινή κατάσταση, με λίγα μπαλώματα σε ορισμένα τμήματά τους, χωρίς να κλείνει ο δρόμος και για νέα αντιλαϊκή επίθεση στο μέλλον.

Κατάργηση της λιτότητας με λιτό βίο;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 7 Φλεβάρη 2015

 «Εμείς συζητάμε για την ανάπτυξη και όχι για τη λιτότητα.

Εχουμε σχέδιο για την ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.

Χρειάστηκε μόλις μια εβδομάδα για να καταφέρουμε να γίνουν οι προτάσεις μας σημείο αναφοράς σε ολόκληρο τον κόσμο, να αποδομηθεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο που θέλει λιτότητα.

Παρουσιάσαμε το εναλλακτικό σχέδιο της Ελλάδας για την έξοδο από την κρίση.

Μας ζητούν να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας. Θα σεβαστούμε τους κανόνες αν και διαφωνούμε. Οφείλουμε όμως να τονίσουμε ότι η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Τα αποσπάσματα αυτά, από την ομιλία του Αλ. Τσίπρα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ενδεικτικά της προσπάθειας να παρουσιάσουν την πολιτική για την ανάκαμψη του κεφαλαίου ως πολιτική ενάντια στη λιτότητα.

Η υπόθεση αυτή, βεβαίως, δεν είναι καινούργια, ούτε εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Από την έναρξη εκδήλωσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης το 2008, γίνεται κριτική από μια μερίδα αστών πολιτικών και οικονομολόγων στην επιλογή εφαρμογής μιας περιοριστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, με την παρατήρηση ότι αυτή δυσκολεύει την ανάκαμψη, γιατί είναι πολιτική που δεν εξασφαλίζει πόρους για επενδύσεις. Από την άλλη, βέβαια, οι υπερασπιστές αυτής της διαχείρισης λένε ότι μια λιγότερο περιοριστική πολιτική εκτοξεύει τα ελλείμματα και έτσι δυσκολεύεται το πέρασμα στην ανάκαμψη. Οι αντιπαραθέσεις τους βασίζονται σε πραγματικές αντιφάσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, που είναι αδύνατο να λυθούν, όμως, δεν κρύβουν το κοινό τους στόχο, την ανάκαμψη για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Ο Αλ. Τσίπρας, την περασμένη βδομάδα, σε δηλώσεις του στο «BLOOMBERG», είπε: «Η υποχρέωσή μου να σεβαστώ την καθαρή εντολή του ελληνικού λαού για τέλος της λιτότητας και επιστροφή σε μία αναπτυξιακή ατζέντα, σε καμιά περίπτωση δεν περιλαμβάνει τη μη εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ.

Αντιθέτως, αυτό που σημαίνει είναι ότι χρειαζόμαστε χρόνο ώστε να αναπνεύσουμε και να δημιουργήσουμε το δικό μας μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ανάκαμψης, το οποίο -μεταξύ άλλων- θα ενσωματώνει τους στόχους των πρωτογενώς ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και των ριζικών μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους. Είμαι πεπεισμένος ότι μία συμφωνία σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει αποδεκτή από τους εταίρους μας, αφού το κοινό μας συμφέρον είναι η οικονομική σταθερότητα και η ανάκαμψη για το κοινό μας σπίτι, την Ευρώπη».

Τι εννοεί με το «τέλος της λιτότητας και επιστροφή στην ανάπτυξη»;

«Το 60% - 70% των μέτρων θα τα θέλαμε κι εμείς... »

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 6 Φλεβάρη 2015

Οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ στο κεφάλαιο και την αντιλαϊκή στρατηγική του που ματώνει το λαό δεν είναι καινούργιο πράγμα. Οπως και να το κάνουμε όμως, αλλιώς διατυπώνονται οι δεσμεύσεις αυτές από ένα κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παλεύει να αναλάβει το τιμόνι της αστικής διακυβέρνησης, κερδίζοντας το «χρίσμα» των μονοπωλίων αλλά και την ψήφο του λαού, αλλιώς διατυπώνονται οι ίδιες δεσμεύσεις από ένα κόμμα που έχει πάρει πια αυτό το αντιλαϊκό τιμόνι στα χέρια του.

Πίσω από το αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι που στήνουν τα κόμματα της αστικής διαχείρισης και τα επιτελεία του συστήματος για το αν «κάνει ή δεν κάνει κωλοτούμπες ο ΣΥΡΙΖΑ», στην πραγματικότητα αυτό που αποτυπώνεται καθημερινά στις παρεμβάσεις του είναι η επιβεβαίωση αυτών ακριβώς των αντιλαϊκών δεσμεύσεων, με την αντίστοιχη προσαρμογή του από τις ανάγκες της αντιπολίτευσης στις ανάγκες της αστικής διακυβέρνησης.

Έτσι, λοιπόν, βλέπουμε τον νέο υπουργό Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, τη μια μέρα να μας εξηγεί ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την «τρόικα των θεσμών», δηλαδή με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς της ΕΕ, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά με τη «σαθρά δομημένη επιτροπή» των εκπροσώπων τους. Δύο μέρες μετά, από το Παρίσι, ο Γ. Βαρουφάκης, μας εξήγησε ότι η κυβέρνηση δεν έχει πρόβλημα ούτε με τους εκπροσώπους της «τρόικας των θεσμών», αλλά με το γεγονός ότι έχουν την εντολή να επιβλέπουν ένα λάθος πρόγραμμα, άρα το θέμα είναι να συμφωνηθεί ένα νέο πρόγραμμα, «καλό» αυτήν τη φορά και πάντα με την «τρόικα των θεσμών», το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, όπως διευκρίνισε ο ίδιος, θα εποπτεύεται από μια αντίστοιχη επιτροπή εκπροσώπων...

Χτες, από το Βερολίνο, ο Γ. Βαρουφάκης μάς ενημέρωσε ότι τελικά ούτε το ίδιο το υπάρχον πρόγραμμα της τρόικας είναι και τόσο λάθος, κάθε άλλο μάλιστα, αφού όπως υπογράμμισε χαρακτηριστικά: «Δεν είναι ότι θα πετάξουμε το τρέχον πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Θα έλεγα ότι το 60% -70% των μέτρων θα τα θέλαμε και εμείς, το πρόβλημα είναι ότι του λείπει πολύ μεγάλος αριθμός πολύ σημαντικών μεταρρυθμίσεων».