Σηκώνουν «κουρνιαχτό»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τρίτη 5 Μάη 2015

Πολλή «σκόνη» συνεχίζει να σηκώνει η κυβέρνηση γύρω από το ζήτημα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Αξιοποιώντας το κλίμα της αβεβαιότητας, που συντηρείται από πολλές πλευρές, στρώνει το έδαφος για να γίνει αποδεκτή από το λαό η συμφωνία που παζαρεύει.

Τον ίδιο στόχο υπηρετούν και οι παρεμβάσεις εκπροσώπων επιχειρηματικών και τραπεζικών ομίλων, που ζητάνε «πάση θυσία» να υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές. Χρεώνουν, μάλιστα, στην κυβέρνηση το ότι όσο καθυστερεί, τόσο επιδεινώνεται η κατάσταση στην οικονομία, που κινδυνεύει να κυλήσει σε νέα ύφεση.

Μετά τους επιχειρηματίες του Τουρισμού, που για φέτος προβλέπουν απόκλιση από το στόχο των αφίξεων, ήρθαν το Σαββατοκύριακο οι τραπεζίτες. Με παρεμβάσεις τους μέσα από τον Τύπο, απαιτούν να προχωρήσει άμεσα η συμφωνία με τους δανειστές, προκειμένου να αποκατασταθεί η ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα και το κράτος.

Το σκηνικό είναι χιλιοπαιγμένο. Το έχει δει και στο παρελθόν ο λαός, πριν από κάθε αντιλαϊκή συμφωνία με την τρόικα, που τώρα μετονομάστηκε σε «θεσμούς»...

«Κόκκινη γραμμή» τους η αντιλαϊκή συμφωνία της 20ής Φλεβάρη!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 29 Απρίλη 2015

 «Και η δική μας "κόκκινη γραμμή" είναι ακριβώς αυτή. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω από τη συμφωνία που πετύχαμε στις 20/2», ανέφερε ο αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, Γ. Δραγασάκης, σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» την περασμένη Κυριακή.

«Η 20ή του Φλεβάρη ήταν μια μεγάλη επιτυχία για την Ελλάδα», υπερθεμάτισε μια μέρα μετά, στην τηλεοπτική του συνέντευξη, ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας.

Και πώς άραγε «τεκμηριώνονται» αυτοί οι ύμνοι στη νέα αντιλαϊκή συμφωνία που υπέγραψε η συγκυβέρνηση με τους δανειστές στο περιβόητο Γιούρογκρουπ της 20ής Φλεβάρη; Με αυτήν, μας λένε ο Αλ. Τσίπρας και ο Γ. Δραγασάκης «δε γυρνάμε πίσω στην 5η αξιολόγηση του μνημονίου», είναι συμφωνία που «δίνει δυνατότητες στην Ελλάδα να ξεφύγει από το mail Χαρδούβελη».

Για να δούμε, όμως, ποια είναι η αλήθεια...

***

Πρώτον, η αντιλαϊκή συμφωνία - απόφαση του Γιούρογκρουπ της 20ής Φλεβάρη, μέσω της οποίας παρατάθηκε η δανειακή σύμβαση, αναφέρει ρητά ότι σκοπός της είναι «η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης βάσει των συνθηκών στην τρέχουσα συμφωνία» και πως «μόνο έγκριση των συμπερασμάτων της αξιολόγησης (...) από τους θεσμούς θα επιτρέψει με τη σειρά της την όποια εκταμίευση της δόσης του τρέχοντος προγράμματος».

Η «τρέχουσα συμφωνία», το «τρέχον πρόγραμμα», στα οποία αναφέρονται, είναι το γνωστό μνημόνιο, ενώ όπως ήδη βλέπουμε και στην πράξη, η «αξιολόγησή» του γίνεται από τους... «θεσμούς» ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, δηλ. από τη γνωστή τρόικα.

Οι «κόκκινες γραμμές» της συγκυβέρνησης

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 8 Μάρτη 2015

Σύμφωνα με την αφήγηση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει όσα ήθελε, εφαρμόζει πολιτικές συμβιβασμού, αλλά, τονίζουν, έχει «κόκκινες γραμμές» πίσω από τις οποίες δεν κάνει. Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ, λένε, δεν χάνει την «αριστερή ψυχή» του και υπονοείται μ' αυτό ότι μόλις περάσουμε τον κάβο - διαπραγμάτευση με τους δανειστές, θα μπούμε σε ήρεμες θάλασσες, όπου η κυβέρνηση θα μπορέσει να ξεδιπλώσει όλη τη μαεστρία της σε συμφωνικά έργα απείρου κάλλους και οφέλους για το λαό.

Το θέμα βρίσκεται ακριβώς στις «κόκκινες γραμμές». Τις οποίες προσδιόρισε με ακρίβεια παρά τη «δημιουργική ασάφεια» ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λόγια του υπουργού, οι «κόκκινες γραμμές» βρίσκονται στη λύση «τριών εξισώσεων με τρεις αγνώστους». Οπως εξήγησε:

-- Πρέπει να εξασφαλιστεί πρωτογενές πλεόνασμα που «δεν σκοτώνει την ιδιωτική οικονομία»,

-- σε συνάρτηση με τη διάρθρωση του χρέους (τι, σε ποιον και πότε πρέπει να πληρωθεί),

-- κι αυτό, επίσης, σε συνάρτηση με την αξίωση να είναι οι επενδύσεις περισσότερες από τις αποταμιεύσεις (δηλαδή, το κεφάλαιο να μη λιμνάζει, αλλά να επενδυθεί).

Οπως έχουμε ήδη σημειώσει σ' ένα πρώτο προηγούμενο σχόλιο όλα αυτά, σε απλά ελληνικά, σημαίνουν μόνο ότι η «κόκκινη γραμμή» της συγκυβέρνησης είναι η στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Οι άγνωστοι «χ» που βάζει στις τρεις εξισώσεις η κυβέρνηση έχουν περιεχόμενο:

«Κόκκινες γραμμές»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 4 Μάρτη 2015

Τρεις ώρες κράτησε η συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών σε τηλεοπτικό κανάλι, το βράδυ της Δευτέρας, και τελικά δεν απαντήθηκαν τα αναμενόμενα από μια κυβέρνηση, που πριν από ένα μήνα πήρε την ψήφο σημαντικής μερίδας του λαού, υποσχόμενη ότι θα καταργήσει το μνημόνιο και θα συμβάλει με την πολιτική της να πάρουν ανάσα οι χειμαζόμενοι άνθρωποι. Στις τρεις ώρες της κουβέντας, δεν ακούστηκε λέξη για αναπλήρωση απωλειών και για κάποιου τύπου αντιστοίχιση του λαϊκού εισοδήματος με την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών, για εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι ότι είχε την ευκαιρία να μιλήσει αλλά δεν το 'κανε. Για παράδειγμα, μια ερώτηση αφορούσε το ποιες είναι οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς» (ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ). Η απάντησή του, προς έκπληξη πολλών, είναι χαρακτηριστική.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λόγια του υπουργού η απάντηση βρίσκεται στη λύση «τριών εξισώσεων με τρεις αγνώστους». Οπως εξήγησε: Πρέπει να εξασφαλιστεί πρωτογενές πλεόνασμα που «δεν σκοτώνει την ιδιωτική οικονομία», σε συνάρτηση με τη διάρθρωση του χρέους (τι, σε ποιον και πότε πρέπει να πληρωθεί) κι αυτό επίσης σε συνάρτηση με την αξίωση να είναι οι επενδύσεις περισσότερες από τις αποταμιεύσεις (δηλαδή, το κεφάλαιο να μη λιμνάζει, αλλά να επενδυθεί). Ολα αυτά, σε απλά Ελληνικά, σημαίνουν μόνο ότι η «κόκκινη γραμμή» της συγκυβέρνησης είναι η στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Ο υπουργός Οικονομικών, πράγματι, με την απάντησή του για τις «κόκκινες γραμμές» παρουσίασε τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής.

Οι «κόκκινες γραμμές» και η διέξοδος για το λαό

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο τι είναι αυτό που συμβαίνει αυτό το διάστημα, ανάμεσα σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και Ευρωπαίους «εταίρους» όπως τούς χαρακτηρίζουν αστικά επιτελεία και κυβερνητικοί. Οσες περισσότερες είναι οι λεπτομέρειες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τόσο πιο καθαρά διαγράφεται και το ψηφιδωτό της λεγόμενης διαπραγμάτευσης, το για ποιον γίνεται, ποιον εξυπηρετεί και ποιος θα την πληρώσει. Τις προηγούμενες μέρες, αλλά και σήμερα, στον κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ υπάρχει πλούσιο ρεπορτάζ και αρθρογραφία για όλα αυτά.

Στην πραγματικότητα, ο λαός παρακολουθεί τη νέα συγκυβέρνηση που δείχνει ποια είναι τα στενά, για το λαό, όρια μιας αστικής διαχείρισης. Μιας πολιτικής που έρχεται εντός του αντιλαϊκού πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης να υπηρετήσει, με άλλον τρόπο, την ανάκαμψη της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Αυτή είναι και η ουσία της διαπραγμάτευσης. Βλέπει την κυβέρνηση να ζητά παράταση της δανειακής σύμβασης - μνημονίου και απλά να λέει ότι το 70% του μνημονίου είναι καλό και θα το τηρήσουμε και το υπόλοιπο 30% θα αντικατασταθεί με νέες αναδιαρθρώσεις με βάση τις συνταγές του ΟΟΣΑ. Διαπιστώνει ότι γνωστές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, στηρίζουν τη συγκυβέρνηση.

Πρέπει να θυμηθούμε τι έλεγαν στο λαό πριν από τις εκλογές οι σημερινοί κυβερνώντες. Οτι υπάρχει λύση μέσα στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να υπάρξει πολιτική σε φιλολαϊκή κατεύθυνση, ότι η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία, για να μετατραπεί η ΕΕ σε μια Ενωση των λαών. Οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση δεν αφορούν την ανακούφιση του λαού, αλλά την κατοχύρωση της διεκδίκησης του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων για περισσότερο κρατικό χρήμα που θα στηρίξει τις επενδύσεις τους.

Αλλες οι «κόκκινες γραμμές» για το λαό

Μπορεί, λοιπόν, ο λαός να γίνεται χειροκροτητής μιας τέτοιας πολιτικής;

Οι «κόκκινες γραμμές»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τρίτη 17 Φλεβάρη 2015

Κατά τη συνηθισμένη πλέον πρακτική, σε όλα τα αντίστοιχα παζάρια των προηγούμενων κυβερνήσεων με τους «εταίρους», έτσι και τώρα, στις διαπραγματεύσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους «θεσμούς» και τα «τεχνικά κλιμάκια» της τρόικας ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, άρχισε να αναπαράγεται το γνωστό γαϊτανάκι των «κόκκινων γραμμών», με τον υπουργό Οικονομικών, μάλιστα, να υπογραμμίζει σε άρθρο του σε αμερικανική εφημερίδα ότι αυτές «δε θα παραβιαστούν».

Για να δούμε όμως: Ποιες είναι οι πραγματικές «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης και για λογαριασμό τίνος τις βάζει;

Ας ξεκινήσουμε «ανάποδα»: «Κόκκινη γραμμή» για την κυβέρνηση δεν αποτελεί η αντιλαϊκή στρατηγική της ΕΕ, όπως αυτή αποτυπώνεται στους «ιδρυτικούς κανόνες των Συνθηκών της», τους οποίους ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει ότι «είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε».

«Κόκκινη γραμμή» δεν αποτελεί ούτε το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο που έχει ήδη επιβληθεί τα προηγούμενα χρόνια, στο πλαίσιο των μνημονίων, που εξειδίκευσαν ακριβώς αυτήν την αντιλαϊκή στρατηγική της ΕΕ. Πίσω από τη δήλωση ότι «η κυβέρνηση δε συζητά την ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ επιβάρυνση των φτωχότερων και μεσαίων στρωμάτων ή ΠΑΡΑΠΕΡΑ περικοπές στο κοινωνικό κράτος», κρύβεται η παραδοχή ότι αυτό το πλαίσιο θα μείνει απείραχτο.

Και, φυσικά, «κόκκινη γραμμή» για την κυβέρνηση δεν αποτελεί ούτε και το 70% των «εκκρεμοτήτων» και των δεσμεύσεων του τρέχοντος μνημονίου, ίσα ίσα δηλώνει ότι αυτό θα αποτελέσει τον «κοινό τόπο» για το πέρασμα στη νέα αντιλαϊκή συμφωνία με τους «δανειστές»...

Παίζουν με το λαό

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 13 Φλεβάρη 2015

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, παίζοντας με τις λέξεις, παίζει με τις ελπίδες και τις προσδοκίες του λαού ότι θα τον απαλλάξει από τα βάσανα και τα βάρη που του φορτώθηκαν την προηγούμενη πενταετία. Ουσιαστικά, μια διάθεση οργής και αγανάκτησης, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής των προηγούμενων χρόνων - που εκφράστηκε και στις εκλογές - συστηματικά, αλλά σταθερά, τόσο την προεκλογική όσο κυρίως τη μετεκλογική περίοδο, ο ΣΥΡΙΖΑ την αξιοποιεί στην κατεύθυνση στήριξης μιας πολιτικής που ουσιαστικά θα παρατείνει όλα όσα ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση που βιώνει ο λαός, αλλάζοντάς τους απλώς το όνομα.

Η διαπραγμάτευση, που πραγματοποιείται εντός του αντιλαϊκού πλαισίου της ΕΕ και για λογαριασμό των θέσεων των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων που ζητούν χρήμα από το κράτος και τις τράπεζες, προκειμένου να στηρίξουν τα επενδυτικά τους σχέδια, αναγορεύεται στο άπαν. Οι λεγόμενες «κόκκινες γραμμές» μπαίνουν με κριτήριο ακριβώς αυτά τα συμφέροντα. Με το ίδιο κριτήριο επιδιώκονται και οι όποιοι συμβιβασμοί και αντιπαραθέσεις. Στο όνομα της διαπραγμάτευσης, καλλιεργούν στο λαό την υποχώρηση απ' τις προσδοκίες του, το συμβιβασμό. Τον προετοιμάζουν να δεχτεί με χαρές και πανηγύρια μια νέα συμφωνία, που, αν ερχόταν πριν από 5 χρόνια μπορεί και να διαδήλωνε εναντίον της.