«ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» Το νέο έργο είναι παλιό και έχει τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2» «Πλυντήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 23 Αυγούστου 2015

Το γνωστό έργο που είδαμε να παίζεται από το 2012 μέχρι το 2014 με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουμε σε επανάληψη με τη νεότευκτη «Λαϊκή Ενότητα» του Π. Λαφαζάνη. Η - μ' αυτή την επωνυμία - κοινοβουλευτική ομάδα που ενέσκηψε την Παρασκευή έπειτα από ανεξαρτητοποίηση 25 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται να αποτελέσει το πρόκριμα ενός νέου πολιτικού σχήματος - αναχώματος για όσους αριστερούς, ριζοσπάστες, αγωνιστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνησή του και τη δυνατότητα να ανοίξει φιλολαϊκή προοπτική για τη χώρα. Η επίσημη πρώτη του Π. Λαφαζάνη ως προέδρου της ΛΑ.ΕΝ. σε συνέντευξη Τύπου, την Παρασκευή, ήταν μια εξόφθαλμη αναπαραγωγή νεοκεϋνσιανών θέσεων και προτάσεων, με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θέριεψε αυταπάτες για αριστερή φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού, καλλιέργησε και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε «αντιμνημονιακές» διαθέσεις για να αναρριχηθεί στον κυβερνητικό θώκο, απ' όπου συνομολόγησε το τρίτο και σκληρότερο για το λαό μνημόνιο. Ακόμα και σε επίπεδο συνθηματολογίας, ο Π. Λαφαζάνης ξέθαψε τα αντιμερκελικά και αντιμνημονιακά που κυριαρχούσαν στη ρητορική της Κουμουνδούρου έως και πριν από λίγο καιρό.

Η προσπάθεια να στηθεί ένας ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2, τώρα που διαλύεται κάθε αμφιβολία για το ρόλο του πρώτου, δεν πρέπει να βρει ανταπόκριση στο λαό, που έζησε ήδη την οδυνηρή διάψευση προσδοκιών που του καλλιέργησαν και δεν έχει περιθώριο για νέες απογοητεύσεις, για νέα απώλεια πολύτιμου χρόνου, που μετράει σε βάρος του.

Καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα και τα παραδείγματα

Μια δρασκελιά... χωρίζει το «μνημονιακό» από το «αντιμνημονιακό» στρατόπεδο

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Παραξενεύει το πώς από το σκίσιμο του μνημονίου περάσαμε στο αίτημα εξάμηνης επέκτασης της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοπιστωτικής Διευκόλυνσης», δηλαδή της δανειακής σύμβασης που συμπεριλαμβάνει, με τον ένα ή άλλο τρόπο, και τις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Πρόκειται για «κωλοτούμπα»; Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα πρωτοτυπήσει, όπως επανειλημμένα και κουραστικά επαναλαμβάνει ο πρόεδρός του και πρωθυπουργός; Μήπως πρόκειται για έναν τακτικό ελιγμό με σκοπό να εξυπηρετηθεί ο τελικός σκοπός; Μια έξυπνη τακτική, δείγμα εξαιρετικής καπατσοσύνης; Ενα αποτέλεσμα της «θεωρίας των παιγνίων»;

Αυτό που αποδείχθηκε -και από την πείρα των τελευταίων βδομάδων- είναι ότι ο διαχωρισμός «μνημόνιο - αντιμνημόνιο», που χαρακτήρισε όλη την προηγούμενη περίοδο την πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, δε σηματοδοτεί κάποιον βαθύ ανειρήνευτο διαχωρισμό, κάποια αγεφύρωτη αντίθεση. Για τον απλούστατο λόγο ότι η αντιπαράθεσή τους αφορά το πώς θα εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της ίδιας τάξης, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων, του κεφαλαίου. Δηλαδή, αν με περισσότερη ή λιγότερη περιοριστική πολιτική θα πρέπει να στηριχθεί η προσπάθεια για καπιταλιστική ανάκαμψη. Δεν έχει σημασία πώς προπαγανδιστικά και σημειολογικά παρουσιάστηκε αυτό το ζήτημα προεκλογικά, δηλαδή ως αντίθεση για λογαριασμό των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, η ουσία είναι ότι εκφράζει μια ενδοαστική αντίθεση για αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης, που δε φέρνει καμιά ουσιαστική διαφορά για το λαό, παρόλο που είναι σημαντική για αντιτιθέμενα τμήματα του κεφαλαίου.