Περί «κανονικών» ευρωπαϊκών χωρών

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 17 Απρίλη 2015

 Σε μια αποστροφή του χτεσινού κύριου άρθρου της, η «Αυγή» ...διαλαλεί: «...με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η Ελλάδα τείνει να ξαναγίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα, με Συλλογικές Συμβάσεις, κανόνες και εργασιακά δικαιώματα». Βέβαια, τα ίδια άκουγαν οι εργαζόμενοι της πατρίδας μας και πριν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και τις παραλλαγές τους, προκειμένου να αποκοιμηθούν με το δήθεν ευρωπαϊκό κεκτημένο. Τι κρύβουν όμως τα περί «κανονικότητας»; Οτι σε όλες τις χώρες, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, την ισχύ της οικονομίας τους, κυριαρχούν οι ανάγκες του κεφαλαίου που συνδυάζονται βεβαίως με τη διαρκή επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει παντού ένταση της εκμετάλλευσης και χτύπημα λαϊκών δικαιωμάτων, παρά την ύπαρξη Συλλογικών Συμβάσεων ή κανόνων. Και, βέβαια, βασικό ρόλο σε αυτό έχουν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (κυρίως υπό τον έλεγχο της σοσιαλδημοκρατίας) που δεκαετίες τώρα είναι «μανούλες» στον «κοινωνικό εταιρισμό» και την «ταξική συνεργασία».

Αξίζει, λοιπόν, να δούμε τι σημαίνουν «κανονικές ευρωπαϊκές χώρες» και «κανόνες» για τους εργαζόμενους μέσα από το παράδειγμα των πιο ισχυρών καπιταλιστικών οικονομιών.

***

Η ώρα της πράξης και της κρίσης

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 11 Απρίλη 2015 - Κυριακή 12 Απρίλη 2015

Ερχεται η ώρα που τελειώνουν τα λόγια, τα ψέματα και ο καθένας κρίνεται με βάση τις πράξεις του, όχι απ' αυτά που λέει αλλά απ' αυτά που κάνει. Οσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να παρατείνει την περίοδο των λόγων, των υποσχέσεων, των ψεύτικων ελπίδων με διάφορα επικοινωνιακά παιχνίδια, η ώρα της πράξης και κατά συνέπεια της κρίσης έχει ήδη ξεκινήσει.

Το δίλημμα

Κάθε πολιτική δύναμη, κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να κρίνεται από ένα και μόνο ζήτημα: Πώς τοποθετείται, ποια θέση παίρνει σε ένα δίλημμα που είναι καθοριστικό, το κύριο ζήτημα που διατρέχει όλες τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις: Ποια συμφέροντα στηρίζει, του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων ή των εργαζομένων, των φτωχών επαγγελματιών, των φτωχών αγροτών, των γυναικών και των παιδιών της λαϊκής οικογένειας, δηλαδή του λαού; Να στηρίζει και τα δύο δεν γίνεται.

«Καλά νέα... »

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 11 Μάρτη 2015

«Τα νέα από το Γιούρογκρουπ ήταν καλά», αποφάνθηκε η κυβέρνηση. Με την εκτίμηση αυτή συντάχθηκε και η μεγάλη πλειοψηφία των εγχώριων αστικών επιτελείων, έστω και αν κράτησαν σχετικά «χαμηλούς τόνους», συνοδευόμενους από «εποικοδομητική κριτική» προς την κυβέρνηση, από τη σκοπιά πάντα των προτεραιοτήτων του ντόπιου κεφαλαίου.

Αλήθεια, όμως, ποια ήταν αυτά τα «καλά νέα» για το λαό;

Μήπως είναι «καλό νέο» το ότι «ξεκινάει η διαδικασία για την εφαρμογή της απόφασης του Γιούρογκρουπ της 20ής Φεβρουαρίου», όπως επισήμανε η κυβέρνηση; 'Η μήπως είναι «καλό νέο» ότι όλοι τους, από τον Βαρουφάκη και τα εγχώρια επιτελεία του συστήματος, έως τον Ντάισελμπλουμ και τον Μοσκοβισί, συμφώνησαν ότι «δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο» για την «εξειδίκευσή» της και την προώθηση των «μεταρρυθμίσεων» που περιλαμβάνει;

Μα ακριβώς η συμφωνία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την ΕΕ στο Γιούρογκρουπ στις 20 Φλεβάρη, σε συνδυασμό με τα αιτήματα και τις «λίστες μεταρρυθμίσεων» που απέστειλε στους «θεσμούς» της τρόικας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) πριν και μετά από την εν λόγω συνεδρίαση, αποτελούν την ουσιαστική και τυπική επέκταση της αντιλαϊκής πολιτικής που αποτυπωνόταν στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.

Τα μάθατε τα νέα;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 6 Μάρτη 2015

Η «πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και της υποβάθμισης του κοινωνικού κράτους» είναι παρελθόν! «Αυτές οι μνημονιακές πολιτικές έχουν τελειώσει οριστικά για τη νέα ελληνική κυβέρνηση μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου...». Αυτά αναπαράγουν κυβερνητικά στελέχη.

Πάλι καλά που υπάρχει και κάποιος (η κυβέρνηση, δηλαδή) για τον οποίο «έχουν τελειώσει οριστικά» όλα τα παραπάνω, γιατί στη ζωή και την καθημερινότητα των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αυτών δηλαδή που βίωσαν και βιώνουν στο πετσί τους τις «μνημονιακές πολιτικές», τις πολιτικές που προωθήθηκαν για λογαριασμό του κεφαλαίου, δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως: Ούτε στους τσακισμένους μισθούς και τις πετσοκομμένες συντάξεις τους, ούτε στην εργασιακή ζούγκλα που αντιμετωπίζουν, ούτε σε αυτά που καλούνται να πληρώσουν, για να καλύψουν τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες τους...

Ο λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τη διαπραγμάτευση

του Γρηγόρη ΛΙΟΝΗ*
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Η «μεγάλη διαπραγμάτευση» στο «κρίσιμο Eurogroup» εξελίσσεται την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ο υπουργός Γ. Βαρουφάκης προβάλλεται ότι παλεύει για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και αντιστέκεται στις σκληρές πιέσεις του μοχθηρού Σόιμπλε.

Κάπως έτσι περιγράφεται από τα φιλοκυβερνητικά αστικά μέσα ενημέρωσης η σύνθετη διαπραγμάτευση στο Eurogroup.

Πραγματικά, για την άρχουσα τάξη, τους μονοπωλιακούς ομίλους, η διαπραγμάτευση που γίνεται έχει μεγάλη σημασία. Το πραγματικό επίδικο της διαπραγμάτευσης αφορά τους μονοπωλιακούς ομίλους. Η δημοσιονομική χαλάρωση και η βελτίωση στους όρους διαχείρισης του κρατικού χρέους που επιδιώκει η ελληνική κυβέρνηση στοχεύει στη διασφάλιση καλύτερων όρων χρηματοδότησης για τους ομίλους, ώστε να τροφοδοτηθεί η καπιταλιστική ανάπτυξη. Εντάσσεται στη γενικότερη διαπραγμάτευση ανάμεσα στη Γερμανία, απ' τη μια πλευρά, και στη Γαλλία και την Ιταλία, απ' την άλλη, που, με τη στήριξη των ΗΠΑ, πιέζουν τη Γερμανία για βελτίωση των όρων χρηματοδότησης, κατανομής των απωλειών της κρίσης και των κερδών της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Γι' αυτό και τα αστικά ΜΜΕ αγωνιούν για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.

Ομως, για τους εργαζόμενους το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης είναι λίγο - πολύ δεδομένο. Ο πραγματικός χαρακτήρας των κυβερνητικών μέτρων φάνηκε πολύ πριν τις «πιέσεις» Σόιμπλε στο Eurogroup της 20ής Φλεβάρη.

Από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης μέχρι τις συζητήσεις στα Eurogroup στις 11 και στις 16 Φλεβάρη και κυρίως από την «αίτηση» από μεριάς ελληνικής κυβέρνησης για την παράταση της δανειακής συμφωνίας, αποδεικνύεται πως τα εργατικά - λαϊκά στρώματα δε θα δουν ούτε καν ανάκτηση των τεράστιων απωλειών της τελευταίας περιόδου, δε θα γνωρίσουν την ικανοποίηση των αναγκών τους. Στην πραγματικότητα, η νέα κυβέρνηση ακολουθεί τον αντιλαϊκό προσανατολισμό όλων των προηγούμενων, τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων. Ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, η διασφάλιση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας προϋποθέτει φτηνή εργατική δύναμη, τόσο στη φάση της κρίσης όσο και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Φοροαφαίμαξη μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ Αντιλαϊκή συμφωνία και μνημόνια διαρκείας για την «επόμενη μέρα»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής για την «επόμενη μέρα» σηματοδοτεί το πλαίσιο της χτεσινής κατ' αρχήν συμφωνίας που «επιτεύχθηκε» σε επίπεδο Γιούρογκρουπ ανάμεσα στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την Ευρωζώνη. Ρητά και κατηγορηματικά η ελληνική κυβέρνηση αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει σειρά από νέες και παλαιότερης κοπής δεσμεύσεις, προκειμένου να ανακάμψει η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Η πραγματικότητα της «επόμενης μέρας» σημαίνει μόνιμους μηχανισμούς εποπτείας, επιτήρησης και αλλεπάλληλων αξιολογήσεων από τους λεγόμενους «θεσμούς» (Κομισιόν - ΕΚΤ - ΔΝΤ) και μάλιστα σε συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης ασφυξίας για τα λαϊκά στρώματα. Ως πρώτο βήμα, η συγκυβέρνηση δεσμεύεται να μην προχωρήσει σε καμία απολύτως «μονομερή ενέργεια», θέτοντας σε αμφισβήτηση ακόμα και μέτρα που έχουν ήδη ανακοινωθεί. Ενώ επιβεβαιώνεται έτσι ότι όλο το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο που οικοδομήθηκε τα προηγούμενα χρόνια θα μείνει ανέπαφο. Μάλιστα με τη μορφή του κατεπείγοντος, μεθαύριο Δευτέρα κατατίθενται στην Κομισιόν οι προτάσεις για τις μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμοστούν στο επόμενο διάστημα. Σε κάθε περίπτωση, οι εκταμιεύσεις των δόσεων από τα δάνεια της Ευρωζώνης, όσο και του ΔΝΤ θα γίνονται μόνο μετά την ολοκλήρωση των «αξιολογήσεων» με βάση τα προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα. Παράλληλα, το απόθεμα ύψους 10,9 δισ. ευρώ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα επιστραφεί πίσω στο ταμείο της Ευρωζώνης (EFSF) και θα παραμείνει «διαθέσιμο» αποκλειστικά για τη χρήση των ελληνικών τραπεζικών ομίλων, σε περίπτωση που παραστεί «ανάγκη». Την ίδια ώρα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεσμεύτηκε απέναντι στους δανειστές να τους εξοφλεί «στο ακέραιο και εγκαίρως»...

Η συμφωνία στο χτεσινό Γιούρογκρουπ προβλέπει:

Άλλο μνημόνια, άλλο δανειακές συμβάσεις;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Πέμπτη 12 Φλεβάρη 2015

Με «παιχνίδια με τις λέξεις και τις διατυπώσεις» (ορολογία από το κύριο άρθρο της χτεσινής «Αυγής»), με λαθροχειρίες και μισές αλήθειες, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιχειρεί να «κουκουλώσει» το γεγονός ότι η νέα συμφωνία, που παζαρεύει με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (Κομισιόν - ΕΚΤ - ΔΝΤ) για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου, θα συνοδεύεται από παλιούς και νέους αντιλαϊκούς όρους, προσπαθεί να αποσπάσει τη λαϊκή συναίνεση στην παράταση των αντιλαϊκών δανειακών συμβάσεων.

Μετά το συνεχιζόμενο γαϊτανάκι για το αν η συμφωνία αυτή θα λέγεται «πρόγραμμα - γέφυρα» ή «τεχνική παράταση» του μνημονίου, στην προχτεσινή ομιλία του στη Βουλή ο Αλ. Τσίπρας επιχείρησε αφενός να διαχωρίσει τις δανειακές συμβάσεις από τα μνημόνια (τις πρώτες, λέει, τις διαπραγματεύεται, ενώ τα δεύτερα ακυρώθηκαν από την αποτυχία τους και τη λαϊκή ετυμηγορία) και αφετέρου να διαχωρίσει τα μνημόνια από τη συνολική αντιλαϊκή στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου, παρουσιάζοντάς τα ως «νομική και πολιτική αποτύπωση του νεοφιλελευθερισμού».

Θα σεβαστούν τους κανόνες

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 7 Φλεβάρη 2015

Πίσω από τα παχιά λόγια για την «Ελλάδα που δεν εκβιάζεται» και για τη «βαρβαρότητα που τελειώνει», που προβάλλει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, υπάρχουν οι πραγματικές δεσμεύσεις της νέας κυβέρνησης. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Αλ. Τσίπρα στην ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα. Είπε συγκεκριμένα: «Μας ζητούν βέβαια να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις μας. Τους απαντάμε: Μας δεσμεύουν οι κανόνες της ΕΕ. Θα τους σεβαστούμε αν και διαφωνούμε και θα εργαστούμε για να τους αλλάξουμε. Αλλά θα τους σεβαστούμε. Θα σεβαστούμε τον κανόνα για πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Ξεκάθαρα όμως πράγματα, η λιτότητα δεν αποτελεί κανόνα της Ευρώπης».

Τι σημαίνει αυτό για το λαό; Η αναγνώριση και μόνο των κανόνων της ΕΕ, για τους οποίους δηλώνει δεσμευμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει αποδοχή του πλαισίου που ορίζουν οι αντιλαϊκές Συνθήκες του Μάαστριχτ, της «Λευκής Βίβλου», του Συμφώνου Σταθερότητας, της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020», των συχνών επιτηρήσεων, των μνημονίων διαρκείας. 

Οταν τα αποδέχεσαι, σημαίνει ότι προωθείς τα μέτρα που απαιτούν οι σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου στην ΕΕ στον ανταγωνισμό του με άλλες δυνάμεις. Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και πλεονάσματα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, σημαίνουν συνέχιση της λιτότητας για το λαό, με χαμηλά μεροκάματα, περιορισμένα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα, άνοιγμα πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Αυτά εξυπηρετούν οι βασικές μεταρρυθμίσεις που, όπως είπε ο νέος υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης, κατά 60% - 70% θα μπορούσε να κάνει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Οι «επόμενοι»...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 9 Γενάρη 2015

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται ένα βήμα πριν την κάλπη. Είναι πολλές χιλιάδες οι λαϊκές - εργατικές οικογένειες που πραγματικά σκέφτονται τι να κάνουν. Η θέση τους είναι δύσκολη. Είναι εργατικές - λαϊκές οικογένειες που έχουν χτυπηθεί αλύπητα από την καπιταλιστική κρίση, τη στρατηγική του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που υλοποίησε η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, την πολιτική των μνημονίων. Μπροστά στην αγωνία της επιβίωσης, μπροστά στο άγχος της επόμενης μέρας των εκλογών, η αγανάκτηση για τη σημερινή κατάσταση μπορεί να οδηγήσει στη σκέψη: «Να φύγουν αυτοί που κυβερνούν και βλέπουμε...». Με την ελπίδα ότι κάτι καλύτερο μπορεί να συμβεί εάν απαλλαγούν από αυτούς που βρίσκονται στην κυβέρνηση και τη θέση τους πάρουν οι επόμενοι. Και επιπλέον σκέφτονται: «Πόσο χειρότεροι μπορεί να είναι οι επόμενοι;».

Πρέπει όμως να σκεφτούν: Πόσες και πόσες φορές ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς με την ίδια λογική, έδιωξαν τους νυν και έφεραν τους επόμενους; Πόσες και πόσες φορές στο παρελθόν έφυγαν αυτοί που κυβερνούσαν και ήρθαν οι νέοι «σωτήρες»; Και, τελικά, πόσες φορές οι «σωτήρες» αποδείχτηκαν στη συνέχεια οι «χειρότερες κυβερνήσεις από όλες», για να έρθουν οι επόμενοι και πάει λέγοντας... Κι όσοι επόμενοι κι αν ήρθαν τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο για τη ζωή όλων αυτών των χιλιάδων εργατικών οικογενειών. Το αντίθετο. Η ζωή χειροτέρευε... Η λογική του «...να έρθουν οι επόμενοι και βλέπουμε» μέχρι σήμερα δεν βοήθησε το λαό να αναμετρηθεί με την αντιλαϊκή πολιτική.