ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 17 Απρίλη
2015
Σε μια αποστροφή του χτεσινού κύριου άρθρου της, η «Αυγή»
...διαλαλεί: «...με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η Ελλάδα τείνει να ξαναγίνει
μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα, με Συλλογικές Συμβάσεις, κανόνες και εργασιακά
δικαιώματα». Βέβαια, τα ίδια άκουγαν οι εργαζόμενοι της πατρίδας μας και πριν
τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του
ΠΑΣΟΚ και τις παραλλαγές τους, προκειμένου να αποκοιμηθούν με το δήθεν
ευρωπαϊκό κεκτημένο. Τι κρύβουν όμως τα περί «κανονικότητας»; Οτι σε όλες τις χώρες, ανεξάρτητα από το
επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, την ισχύ της οικονομίας τους,
κυριαρχούν οι ανάγκες του κεφαλαίου που συνδυάζονται βεβαίως με τη διαρκή
επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει παντού ένταση της
εκμετάλλευσης και χτύπημα λαϊκών δικαιωμάτων, παρά την ύπαρξη Συλλογικών
Συμβάσεων ή κανόνων. Και, βέβαια, βασικό ρόλο σε αυτό έχουν οι συμβιβασμένες
συνδικαλιστικές ηγεσίες (κυρίως υπό τον έλεγχο της σοσιαλδημοκρατίας) που
δεκαετίες τώρα είναι «μανούλες» στον «κοινωνικό εταιρισμό» και την «ταξική
συνεργασία».
Αξίζει, λοιπόν, να δούμε τι σημαίνουν «κανονικές ευρωπαϊκές χώρες» και
«κανόνες» για τους εργαζόμενους μέσα από το παράδειγμα των πιο ισχυρών
καπιταλιστικών οικονομιών.
***
