Εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού εντός του καπιταλιστικού δρόμου δεν υπάρχει

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 23 Αυγούστου 2015

 «Πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το πραγματικό δίλημμα που ετέθη και ήταν ξεκάθαρο, ήταν μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή, όπως εξακολουθεί να επιμένει ακόμη και σήμερα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, θέτοντας ξανά και ξανά προσχήματα προκειμένου να μην επιτευχθεί αυτή η συμφωνία. Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει».

Το παραπάνω είναι το νέο δίλημμα που τέθηκε από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στις 14 Αυγούστου 2015, κατά τη διάρκεια συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για την ψήφιση του τρίτου αντιλαϊκού μνημονίου. Ένα δίλημμα που μπορεί στη δεδομένη συγκυρία να έρχεται να απαντήσει στους διαφωνούντες στο εσωτερικό του κόμματός του, ωστόσο κύριος αποδέκτης είναι ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Είναι ένα δίλημμα που στοχεύει στο να καλλιεργήσει συνείδηση στον λαό ότι δεν έχει άλλη εναλλακτική να επιλέξει. Οτι πρέπει να αποδεχτεί πως έχει να διαλέξει ανάμεσα στο μνημόνιο εντός Ευρωζώνης και στο μνημόνιο όσων θέλουν τη χώρα εκτός ευρώ. Ανάμεσα στην καταστροφή του λαού με ευρώ ή στην καταστροφή του με δραχμή. Και να περιοριστεί στο να σκέφτεται ποιο είναι το μικρότερο κακό, μέσα σε συνθήκες όπου κατεδαφίζονται εργασιακά δικαιώματα, φορτώνονται νέοι φόροι, κόβονται κι άλλο οι συντάξεις. Και στις δύο περιπτώσεις, και με τις δύο εναλλακτικές, «τη νύφη την πληρώνει ο λαός». Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Με το ΚΚΕ για διέξοδο υπέρ του λαού

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 22 Αυγούστου 2015

Με εξαιρετικά ταχείς ρυθμούς οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, με τη μία ή την άλλη έκφρασή τους, επιχειρούν ένα νέο εγκλωβισμό του λαού στο μονόδρομο που οδηγεί στην ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών με τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων. Ηδη με την έναρξη των διαδικασιών για νέες εκλογές, επιχειρείται αναδιάταξη στο πολιτικό σκηνικό ώστε να χειραγωγηθεί η λαϊκή αντίδραση, την ώρα ακριβώς που γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι με κάθε εκδοχή διαχείρισης το σύστημα όχι μόνο παραμένει βάρβαρο, αλλά σε κάθε βήμα του τραβάει στον γκρεμό την εργατική τάξη.

Με δήλωσή του, εκπρόσωπος της ΕΕ έκανε καθαρό: «Δεν ανησυχούμε για την εφαρμογή του προγράμματος (...) Ανεξάρτητα από τις εκλογές, οι μεταρρυθμίσεις μπορούν να εφαρμοστούν». Η ίδια η Α. Μέρκελ δήλωσε ότι «η παραίτηση Τσίπρα είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης». Με αυτά τα δεδομένα, έχει ξεχωριστή σημασία η τοποθέτηση του ΚΚΕ ότι δεν παίρνει μέρος στις διάφορες απόπειρες διαμόρφωσης αντιλαϊκών κυβερνήσεων διαχείρισης, όπως κι αν ονομαστούν, «ειδικού σκοπού», «αριστερές», «σωτηρίας», που όμως όλες τους οδηγούν συνέχεια το λαό στη χρεοκοπία. Ο λαός έχει ήδη αρκετή εμπειρία από τέτοιες κυβερνήσεις και από τις διάφορες εκδοχές της συνεργασίας ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Ποια είναι η εναλλακτική προς όφελος του λαού;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

Την περασμένη Παρασκευή το πρωί, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής και θέλοντας να δικαιολογήσει το γεγονός ότι η κυβέρνησή του έφερε προς ψήφιση ένα σκληρό αντιλαϊκό μνημόνιο και απαντώντας στους διαφωνούντες στο εσωτερικό του κόμματός του, παρουσίασε το εξής δίλημμα. Είπε: «Το δίλημμα δεν ήταν "ευρώ ή δραχμή". Το πραγματικό δίλημμα ήταν "μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή". Σε κάτι που επιμένει ακόμα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, για να μην επιτευχθεί συμφωνία. Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει». Πραγματικά, ο πρωθυπουργός έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση από τη σκοπιά της αστικής διαχείρισης. Είναι γεγονός ότι στο πλαίσιο της αστικής διακυβέρνησης, εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μέσα στην Ευρωζώνη και με δεδομένο ότι τα κλειδιά της οικονομίας τα έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, οι εναλλακτικές μορφές διαχείρισης είναι πολύ συγκεκριμένες. Είναι εναλλακτικές μορφές που από τον ίδιο ή διαφορετικό δρόμο οδηγούν το λαό στη λαιμητόμο, φέρνουν μνημόνια, καταστρέφουν τη δυνατότητα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων να καλύπτουν τις ανάγκες τις δικές τους και των παιδιών τους, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Περί εναλλακτικής...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

Μια σειρά από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζοντας τη διαφωνία ή τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι η συγκυβέρνηση προχωρά σε ένα τρίτο μνημόνιο, υποστηρίζουν ότι με αυτή τους τη στάση υπερασπίζονται τη δυνατότητα ύπαρξης μιας εναλλακτικής απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ, την πολιτική των μνημονίων, της λιτότητας κ.λπ. Διαφορετικά, όπως λένε χαρακτηριστικά, «η αριστερά θα υιοθετήσει το δόγμα της TINA (There is no Alternative) της Μ. Θάτσερ», δηλαδή «Δεν υπάρχει εναλλακτική».

Εχει, όμως, ενδιαφέρον να δούμε τι εννοούν όταν μιλάνε για εναλλακτική.

Μακιγιαρίσματα του καπιταλισμού

Ορισμένοι «ψάχνουν» την εναλλακτική λύση στη διαμόρφωση «εναλλακτικών μορφών της οικονομίας». Διαβάζουμε χαρακτηριστικά: «Διαφορετικές παραγωγικές διαδικασίες, αντι-εμπορευματικά κυκλώματα διανομής, εναλλακτικά χρηματοδοτικά εργαλεία, κοινωνικές και παραγωγικές καινοτόμες θεσμίσεις κ.ο.κ. είναι πολύ πιο πιθανόν να αντιμετωπίσουν την τεράστια ανεργία και τις κοινωνικές και παραγωγικές συνέπειες της επιβαλλόμενης καταστροφής από ό,τι η με παραδοσιακούς όρους ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού. Την στιγμή που το κλασικό οικονομικό κύκλωμα απορρίπτει εκτεταμένα τμήματα υποψήφιων προς εκμετάλλευση και δείχνει σημάδια παρακμής και κατάρρευσης, αποτελεί αδιανόητη προσκόλληση -ιδιαίτερα από την Αριστερά- η εμμονή στην ανασυγκρότησή του ως του μοναδικού τρόπου για να μπορέσουμε να ζήσουμε όπως όπως» (Α. Καρίτζης, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ στην «Αυγή» της προηγούμενης Κυριακής).

«Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ»; Η «θέση» τους και η «θέση» μας

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 19 Ιούλη 2015

Συχνά ακούμε καλοπροαίρετα τον εξής προβληματισμό: «Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ»;

Το ερώτημα δεν είναι παράλογο

Όμως θα πρέπει να το βάλουμε στη σωστή διάστασή του:

Αν βρισκόμασταν ως ΚΚΕ στη «θέση» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στη θέση της αστικής διαχείρισης, στη θέση της υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου που διεκδικεί ανάκαμψη της κερδοφορίας του, εξασφαλίζοντας τα πλεονεκτήματα και τις προοπτικές που του δίνει η συμμετοχή στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και γενικότερα στις ευρωατλαντικές συμμαχίες, το ΝΑΤΟ. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» της ανάληψης μιας διακυβέρνησης που είναι όργανο της εξουσίας των μονοπωλίων. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου, στα τραπέζια της ΕΕ, της Ευρωζώνης και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Αν βρισκόμασταν λοιπόν σε αυτή τη «θέση», πράγματι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπορούσαμε παρά να έχουμε τα ίδια διλήμματα - συνέχιση εντός ευρώ ή επιλογή της χρεοκοπίας ανεξέλεγκτης ή ελεγχόμενης και καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής; Ζυγίζουμε τι συμφέρει περισσότερο το κεφάλαιο και επιλέγουμε. Ετσι έπραξε και ο ΣΥΡΙΖΑ...

Αν βρισκόμασταν σε αυτή τη «θέση», όμως θα ακυρωνόμασταν ως Κομμουνιστικό Κόμμα, ως κόμμα της εργατικής τάξης και των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, θα γινόμασταν άλλο κόμμα που δεν θα μπορούσε να παλεύει για λογαριασμό των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.

Η αντιλαϊκή λύση της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής

Του Ηλία ΤΣΙΜΠΟΥΚΑΚΗ*

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 19 Ιούλη 2015

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος έφεραν ξανά στο προσκήνιο την αντιπαράθεση σχετικά με τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Η κυβερνητική διαπραγμάτευση άνοιξε το δρόμο για υπογραφή του τρίτου «θανατηφόρου» μνημονίου για τα λαϊκά συμφέροντα.

Στο έδαφος αυτό επιταχύνθηκαν οι διεργασίες στο εγχώριο πολιτικό σύστημα για ανοιχτή εμφάνιση του ευρωσκεπτικιστικού ρεύματος που τάσσεται υπέρ της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής. Σ' αυτό το ρεύμα συνωστίζονται αστοί ακαδημαϊκοί των ΗΠΑ και της Βρετανίας που στεγάζει σε διάφορους ρόλους ο ΣΥΡΙΖΑ, σοσιαλδημοκράτες, εθνικιστές, παλαιοί «αστέρες» των πλατειών «αγανακτισμένων». Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, στην προοπτική αυτή συντάσσεται ανοιχτά η «Αριστερή Πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ταυτόχρονα επιταχύνονται οι διαδικασίες προσέγγισης με «συνοδοιπόρους» στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β' του Αλαβάνου κ.λπ.). Οι διαδικασίες αυτές εξυπηρετούν και την ανάγκη της άρχουσας τάξης για την κατασκευή νέου αναχώματος μετά τη «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ελληνική πρωτοτυπία;