ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 22 Ιούλη 2015
Αυτό που πραγματικά χρεοκόπησε μετά τις πρόσφατες εξελίξεις
με το νέο μνημόνιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι η άποψη πως είναι δυνατόν να υπάρξει διέξοδος για το λαό χωρίς
ρήξη με το κεφάλαιο, την εξουσία του και την ΕΕ. Όλα τα επιχειρήματα πάνω
στα οποία βασίστηκε η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, από το 2012 μέχρι το 2015, ότι μπορεί μια κυβερνητική εναλλαγή εντός
του συστήματος, μια άλλη διαπραγμάτευση εντός των θεσμών της ΕΕ, να φέρουν
θετικές εξελίξεις για το λαό έχουν στην πραγματικότητα καταρρεύσει.
Αποδείχθηκε ότι το
αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ
είναι δεσμευτικό, δεν χωρά πολλές αναπροσαρμογές και εναλλακτικές. Η αλήθεια
είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ υπολόγιζε σε μια
δυνατότητα αλλαγής στο μείγμα διαχείρισης σε επίπεδο ΕΕ, περνώντας σε μια
λιγότερη περιοριστική πολιτική. Ποντάρισε σε
μια έστω μικρή ανάκαμψη που θα του επέτρεπε να δώσει με το ένα χέρι λίγα
ψίχουλα σαν αυτά που υπήρχαν στο περίφημο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ενώ
με το άλλο χέρι θα προωθούσε με πιο ευέλικτο τρόπο απ' τους προηγούμενους μια
σειρά αντιλαϊκές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις αναγκαίες για τη στήριξη της
ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Θα μπορούσε, όμως, αυτά τα «ψίχουλα» να τα «πουλήσει» ως πρώτα βήματα,
για να ανοίξει ο δρόμος για ανάκαμψη των απωλειών, για επαναφορά δικαιωμάτων,
για κατάργηση του αντεργατικού - αντιλαϊκού μνημονιακού πλαισίου.
Υπολόγιζε έτσι πως τάζοντας
ανέξοδα «ελπίδα» θα μπορούσε να πετύχει ό,τι δεν μπόρεσαν όλοι οι άλλοι, να
προωθήσει μια πολιτική για λογαριασμό του κεφαλαίου αλλά με έναν πιο ήπιο τρόπο
που θα εξασφαλίζει την εργατική - λαϊκή συναίνεση, αξιοποιώντας και τα
«ερείσματά» του στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.
