ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 26 Ιούλη 2015
Μπροστά στο μνημόνιο της κυβέρνησης «πρώτη φορά
Αριστεράς», καταρρέει σαν χάρτινος πύργος ο μύθος ότι μπορεί ο λαός να δει
καλύτερες μέρες, περιμένοντας λύσεις μέσα από την εναλλαγή της αστικής
διακυβέρνησης, μέσα από τις αναμορφώσεις του αστικού πολιτικού συστήματος.
Η εργατική τάξη, ο λαός ας κάνει ένα λογαριασμό, παίρνοντας ως αφορμή ειδικά τα τελευταία 5
χρόνια που εκδηλώθηκε η καπιταλιστική κρίση και να μετρήσει: Μήπως πρέπει να το «πάρει αλλιώς»; Να δει
ότι αυτοί που κάθε φορά του υπόσχονταν ότι με μια ψήφο θα αλλάξουν όλα, αρκεί
να φύγει η μια κυβέρνηση για να έρθει η άλλη, στην ουσία κάθε φορά ζητούσαν τη
συναίνεσή του για τη συνέχιση στον ίδιο βάρβαρο αντιλαϊκό δρόμο.
Το έργο είναι
χιλιοπαιγμένο
Δεν υπάρχει μέχρι τώρα κυβερνητική σύνθεση και
εναλλαγή, που ο λαός να μην την έχει ζήσει και να μην την έχει πληρώσει
πανάκριβα. Μέχρι το 2009 ήταν ο δικομματισμός. Η εναλλαγή ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Κάθε φορά, όμως, η επίθεση γινόταν
και σφοδρότερη.
Για παράδειγμα, τον Οκτώβρη του 2009 ήρθε η κυβέρνηση του
ΠΑΣΟΚ, που με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και ότι «η χώρα χρειάζεται
διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης», ήρθε ο Γ. Παπανδρέου ως ο «σωτήρας» που θα
γλίτωνε τη χώρα από την αποτυχημένη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της Δεξιάς. Δύο
μήνες μετά την εκλογή του και μετά από «σκληρές διαπραγματεύσεις» με την ΕΕ,
ξεκίνησε τις βαθιές ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση, τις περικοπές στις
κοινωνικές δαπάνες, την παραπέρα αντιδραστικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, τη
θέσπιση νέου φορολογικού συστήματος προς όφελος των μεγαλοεπιχειρήσεων και την
επέκταση της λιτότητας για τα λαϊκά στρώματα.




