Επιλεκτικές ερμηνείες

Σάββατο 5 Σεπτέμβρη 2015

Για «επιλεκτικές συγκρίσεις» κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ τη ΝΔ και προσπαθεί να σκιαγραφήσει την πραγματικότητα που κατά την άποψή του τεκμηριώνει τη διαφορά του απ' αυτήν. Καταφέρνει να επιβεβαιώσει πανηγυρικά τη σύμπλευσή τους στην κατεύθυνση που υπαγορεύουν τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου.

Στο non paper που διένειμε προχτές, προσπαθεί να αντικρούσει την κατηγορία ότι είναι «μία απ' τα ίδια» με τη ΝΔ. Ετσι, ισχυρίζεται ότι «μια απλή σύγκριση των πεπραγμένων της κυβέρνησης Σαμαρά επί δυόμισι χρόνια με αυτά της κυβέρνησης Τσίπρα μέσα σε μόλις 7 μήνες, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολιών».

Η σύγκριση αυτή, όμως, αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο και συνιστά επιπλέον πρόκληση, απέναντι σ' ένα λαό που στενάζει απ' τα βάρη που του έχουν φορτωθεί, ο κομπασμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν του φόρτωσε και περισσότερα, ενώ θα μπορούσε!

***

Την ώρα, λοιπόν, που διατηρεί το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ, κατηγορεί τη ΝΔ ότι το μονιμοποίησε και αυτοεγκωμιάζεται ότι «προσπαθεί να ανακατανείμει τα βάρη του υπέρ των αδύναμων κοινωνικών ομάδων και των μικροϊδιοκτητών»!

Την ώρα που ο ΦΠΑ αυξάνεται σε μια σειρά είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και η φορολεηλασία εξανεμίζει το ισχνό λαϊκό εισόδημα, κατηγορεί τη ΝΔ ότι είχε εισηγηθεί την αύξησή του στα ξενοδοχεία...

Την ώρα που οι συντάξεις μειώνονται, ο ΣΥΡΙΖΑ παινεύεται ότι ανέστειλε την εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία, που θα επιφέρει δραστική μείωση των συντάξεων, η οποία βεβαίως τελικώς θα εφαρμοστεί.

Colpo grosso…

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

 «Σήμερα, σχεδόν όλος ο κόσμος της Αριστεράς, των φίλων του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένων, βλέπει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση! Η συμπαράταξη των αριστερών δυνάμεων, πρώτα απ' όλα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχει καταστεί, σχεδόν, όρος επιβίωσης του ελληνικού λαού και ύπαρξης προοπτικής για τη χώρα!».

Το παραπάνω απόσπασμα το αλιεύσαμε από συνέντευξη του Π. Λαφαζάνη στην «Αυγή» στις 27/11/2014.

Ηταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ άπλωνε τα δίχτυα του για να ξεγελάσει έναν κόσμο που απεγκλωβιζόταν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, που έβγαινε στο δρόμο, που αναζητούσε κάπου να ακουμπήσει.

Ηταν τότε που στηνόταν η μεγάλη παγίδα για χιλιάδες αριστερούς και ριζοσπάστες ανθρώπους, για να μπουν στη στρούγκα των ψεύτικων και ακίνδυνων ελπίδων.

Ηταν τότε που η ανάγκη του συστήματος για ανακαινισμένους μηχανισμούς εξαπάτησης, πιο ικανούς «να καθίσουν» τον κόσμο που ψαχνόταν «στον καναπέ του», έχρηζε άμεσης ικανοποίησης.

Πυρήνας της απάτης; Η κάλπικη παραδοχή ότι μια κυβέρνηση στο έδαφος των σημερινών σχέσεων παραγωγής, με τα μονοπώλια να κάνουν κουμάντο στην οικονομία, μπορεί να ασκεί φιλολαϊκή πολιτική.

Τόσες πολλές ομοιότητες;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 30 Γενάρη 2015

Πολλά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τα μέλη του νέου υπουργικού συμβουλίου, έχουν θητεύσει στο ΠΑΣΟΚ και δίπλα στο Γ. Α. Παπανδρέου. Αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν. Προκαλεί όμως εντύπωση το γεγονός ότι η ομιλία του Αλ. Τσίπρα στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, έχει πολλά κοινά σημεία με την αντίστοιχη ομιλία που έκανε ο Γ. Παπανδρέου στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, στις 7/10/2009. Ας δούμε ορισμένα:

Γ. Παπανδρέου: «Βέβαια, ο σεβασμός στα χρήματα και στον πλούτο του ελληνικού λαού είναι ένας αγώνας σκληρός και δύσκολος, σε μια Δημόσια Διοίκηση, την οποία εθίσαμε να λειτουργεί με αδιαφάνεια, με πελατειακές σπατάλες από τις προσλήψεις, τις μεταθέσεις, τις κομματικές επιτροπές, μέχρι και τις προμήθειες στο Δημόσιο. Και βέβαια, η εκτεταμένη διαφθορά έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας. Γι' αυτό, η προσπάθειά μας χρειάζεται να είναι και επίμονη, αλλά θα είναι και επίπονη (...) Εχουμε όμως σύμμαχο τον πολίτη».

Αλ. Τσίπρας: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ελληνίδες και οι Ελληνες έχουν μεγάλες προσδοκίες από την παρούσα κυβέρνηση. Δεν περιμένουν να αλλάξουμε από τη μια μέρα στην άλλη τη δραματική οικονομική κατάσταση. Αλλά έχουν προσδοκίες για ριζικές αλλαγές στην κατεύθυνση της εδραίωσης της δικαιοσύνης, της διαφάνειας, της ισονομίας».

***

Αποκαλυπτικές ομοιότητες

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τρίτη 13 Γενάρη 2015

Η αντιπαράθεση για τα προγράμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει σημαντικές ομοιότητες, που προκύπτουν από το κοινό στρατηγικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται και οι δύο, κάνοντας τις υπαρκτές διαφορές των δύο προγραμμάτων ανούσιες για το λαό.

Πρώτον, κανένας δεν θέτει ζήτημα αναπλήρωσης των απωλειών. Για παράδειγμα, ο ένας μοιράζει τα «κοινωνικά μερίσματα» των 500 ευρώ εφάπαξ στους πιο εξαθλιωμένους και ο άλλος υπόσχεται συσσίτια και επιστροφή της 13ης σύνταξης μόνο για τους συνταξιούχους με εισόδημα κάτω από 700 ευρώ. Στην πραγματικότητα, υπόσχεται «αύξηση» 1,28 ευρώ τη μέρα στις πενιχρές τους συντάξεις!

Δεύτερον, η ΝΔ λέει ότι δεν μπορούν να γίνουν παραχωρήσεις στους εργαζόμενους αν δεν γίνει ανάπτυξη κι αν αυτή δε σταθεροποιηθεί σε υψηλούς ρυθμούς. Οτι τις όποιες παροχές πρέπει «να τις σηκώνει η οικονομία», να υπάρχουν λεφτά στα ταμεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει κι αυτός ότι η βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και του λαού εξαρτάται από την οικονομική ανάπτυξη. Ομως, αυτό το επιχείρημα είναι τόσο παλιό, όσο και ο καπιταλισμός.

Από την πείρα τους οι εργαζόμενοι ξέρουν ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει τη δική τους φτώχεια, που αυξάνει σχετικά και απόλυτα. Οπως ξέρουν, επίσης, ότι την περίοδο των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, οι αυξήσεις στους μισθούς ήταν 0,66 και 0,77 ευρώ τη μέρα, με Συλλογικές Συμβάσεις που υπέγραφαν οι εργοδότες και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, κάτω από τα χειροκροτήματα των κομμάτων του κεφαλαίου.

Τρίτον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για το ποιος εγγυάται καλύτερα τη συνοχή και τη σωτηρία της ΕΕ και του ευρώ. Σ' αυτό το πλαίσιο, αναγνωρίζουν και οι δύο το χρέος και δεσμεύονται ότι θα είναι συνεπείς στην αποπληρωμή του, ανεξάρτητα αν ο ένας ζητάει γενναίο «κούρεμα» και ο άλλος «επιμήκυνση», χωρίς και οι δύο να απορρίπτουν τη μια ή την άλλη εκδοχή.

Αναγνώριση, όμως, του χρέους σημαίνει θηλιά στο λαό, με μέτρα λιτότητας και μνημόνια διαρκείας. Φορτώνουν στο λαό ένα χρέος που δεν το δημιούργησε ο ίδιος, αλλά τα δάνεια για κίνητρα και προνόμια στο κεφάλαιο, οι χαριστικοί νόμοι στα μονοπώλια, όπως γίνεται σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Τέταρτον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εξαρτούν την τύχη του ελληνικού λαού από τις εξελίξεις στην ΕΕ, μια ένωση που είναι ιμπεριαλιστική, αντιλαϊκή και στην οποία κυριαρχούν η ανισοτιμία και η ανισομετρία ανάμεσα σε κράτη - μέλη και δε γίνεται διαφορετικά. Τα ίδια έλεγαν και το 2012, για τον «νέο άνεμο» που τάχα πνέει στην Ευρώπη. Ομως, στη Γαλλία, στην Ιταλία, που θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως συμμάχους, τα αντιλαϊκά μέτρα καλά κρατούν. Οι αλλαγές που επικαλούνται δεν αφορούν τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Πέμπτον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί καλύτερα να εξασφαλίσει τις επενδύσεις των κεφαλαιοκρατών. Κρύβουν από το λαό ότι οι επίδοξοι επενδυτές έχουν βγάλει μεταξύ τους μεγάλα μαχαίρια και ότι όλοι τους ζητάνε να προχωρήσουν οι αντεργατικές - αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις για να επενδύσουν. Κρύβουν, επίσης, ότι ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον σημαίνει διατήρηση και ενίσχυση του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου.

Αυτά είναι τα «μεγάλα» που καθορίζουν τα «μικρά», δηλαδή αυτά που έχουν άμεση σχέση με το πώς ζει και βγάζει το μεροκάματο η συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Γι' αυτό η επόμενη μέρα απαιτεί ισχυρό ΚΚΕ για οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας, ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα, δηλαδή ισχυρή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην εξουσία του κεφαλαίου, ώστε ο λαός να παλεύει αποτελεσματικά βάζοντας εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, διεκδικώντας ανάκτηση των απωλειών της περιόδου της κρίσης, στην προοπτική να ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές.

Πολλές φορές μπαίνει στο ΚΚΕ το ερώτημα αν ταυτίζει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι η θέση του Κόμματος σε αυτό το ζήτημα;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Πέμπτη 8 Γενάρη 2015

Είναι σαφές ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν ιδεολογικές, πολιτικές, ιστορικές διαφορές. Επίσης, η ΝΔ είναι υπέρ ενός πιο περιοριστικού μείγματος οικονομικής πολιτικής, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ενός πιο επεκτατικού. Μια διαφορά ακόμα είναι ότι η ΝΔ έχει συγκροτήσει μόνη της ή σε συνεργασία κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κυβερνήσει ακόμα. Διαφορές που σκόπιμα διογκώνονται τόσο από τη ΝΔ όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό να στηθεί το γνώριμο προεκλογικό παιχνίδι της πόλωσης.

Το ερώτημα είναι τι σημασία έχουν αυτές οι διαφορές για το λαό, την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση το πρώτο πράγμα που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι παρά τις διαφορές τους, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινή στρατηγική διακηρυγμένη στόχευση τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, την υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας, τη συνέχιση δηλαδή του σημερινού δρόμου ανάπτυξης του κεφαλαίου και της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, οι προτάσεις τους αποτελούν εναλλακτικές διαδρομές του ίδιου όμως αντιλαϊκού δρόμου.

Υπάρχουν μια σειρά από στοιχεία που το τεκμηριώνουν.

Πρώτα απ' όλα οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι προϋπόθεση για τη λαϊκή ευημερία είναι η ανάκαμψη του κεφαλαίου.

Οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο κεφάλαιο τόσο όπως αποτυπώνονται στο περίφημο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης όσο βεβαίως και οι επιμέρους δεσμεύσεις όσον αφορά τμήματα του κεφαλαίου, π.χ. φαρμακοβιομήχανους, μεγαλοξενοδόχους κ.ά.

Τα διαπιστευτήρια στους δανειστές, στην ΕΕ, στις «αγορές» ότι δε θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, αλλά και το κάλεσμα να εμπιστευθούν και να στηρίξουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει τα συμφέροντά τους (βλ. συναντήσεις με funds στο Λονδίνο). 

Οι διαβεβαιώσεις για «διαπραγμάτευση» εντός του πλαισίου της ΕΕ και «έντιμο» συμβιβασμό με τους εταίρους, όπως άλλωστε λέει και η ΝΔ. Η εγκατάλειψη των διακηρύξεων για «ακύρωση» και «κατάργηση» του μνημονίου.

Η μη δέσμευσή του για ξήλωμα του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, ούτε καν για κατάργηση του συνόλου των εφαρμοστικών νόμων. 

Η παραπομπή της αποκατάστασης απωλειών των εργαζομένων στη «δευτέρα παρουσία» με κριτήριο τις αντοχές της οικονομίας. 

Οι όρκοι πίστης στους «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς» και τη δημοσιονομική σταθερότητα. 

Η υποκατάσταση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων με ψίχουλα, η προσαρμογή των εργατικών - λαϊκών αναγκών σε μια ζωή μειωμένων απαιτήσεων.

Οι διαβεβαιώσεις στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, στο ΝΑΤΟ, στις ΗΠΑ ότι η Ελλάδα ανήκει στο δυτικό πλαίσιο και ότι αυτό δεν αμφισβητείται.

ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ κρύβουν από κοινού ότι η όποια ρύθμιση του χρέους και η χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας δε θα οδηγήσουν σε ανακούφιση του λαού, αλλά σε απελευθέρωση κονδυλίων για αύξηση της κρατικής στήριξης των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων και επενδύσεων. Επιπλέον, η ελάφρυνση του χρέους, είτε με την πρόταση της ΝΔ είτε με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, θα γίνει σε συμφωνία με τους «εταίρους», άρα θα συνοδεύεται με νέες αντιλαϊκές δεσμεύσεις, όπως έγινε με το «κούρεμα» του PSI το 2012, αλλά και σε άλλες χώρες.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει δοκιμαστεί σε μια σειρά από κράτη της ΕΕ (π.χ. Ιταλία, Γαλλία) αλλά και εκτός ΕΕ (π.χ. ΗΠΑ) χωρίς να σταματήσει η συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική, χωρίς να υπάρξει ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης απέδειξε τη χρησιμότητά του στο κεφάλαιο σε τομείς που δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί η ΝΔ, όπως στην ανοιχτή υπονόμευση του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Οχι μόνο δεν αξιοποίησε το υψηλό του ποσοστό για να δυναμώσει η λαϊκή κινητοποίηση, αλλά, αντίθετα, το κίνημα αυτή την περίοδο σημείωσε υποχώρηση, ενώ καλλιέργησε τη λογική της αναμονής, της ανάθεσης, περιορίζοντας τη λαϊκή παρέμβαση στη συμμετοχή στις εκλογές, στην επιλογή για το ποιος θα ασκεί την αντιλαϊκή πολιτική από κυβερνητική θέση.

Με βάση όλα αυτά το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να απορρίψουν τις ψεύτικες ελπίδες που καλλιεργούνται σκόπιμα ότι φτάνει να αλλάξει η κυβέρνηση για να αλλάξει η πολιτική υπέρ του λαού, την ίδια στιγμή που την επόμενη μέρα των εκλογών όλα όσα ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων (τα μονοπώλια, η ΕΕ, τα αντιλαϊκά μνημόνια διαρκείας, οι ισοσκελισμένοι υπολογισμοί) θα είναι εδώ.

Πόση απόσταση χωρίζει τα «Ζάππεια» από τη «Θεσσαλονίκη»;

ΠΗΓΗ 902.gr Δημοσίευση: Κυρ, 19/10/2014 - 22:24

«Ο κ. Σαμαράς και οι προηγούμενες κυβερνήσεις προφανώς και θα ήθελαν, εγώ θυμάμαι μάλιστα τον κ. Σαμαρά να κάνει τα Ζάππεια Ι, Ζάππεια ΙΙ, Ζάππεια ΙΙΙ και να λέει πράγματα τα οποία ήταν τότε σε μια τελείως διαφορετική πολιτική, από αυτά τα οποία υλοποίησε. Προφανώς όμως ο κ. Σαμαράς, για να βρεθεί στη θέση του πρωθυπουργού, έκανε κάποια συμφωνία στις Κάννες (...) Αυτή η συμφωνία προφανώς είχε και κάποιες δεσμεύσεις από την πλευρά του, έτσι ξέχασε και το Ζάππειο Ι και το Ζάππειο ΙΙ και το Ζάππειο ΙΙΙ και όλα όσα έλεγε προεκλογικά, τα ορθά λέω εγώ, τα κεϋνσιανά που έλεγε προεκλογικά, για τη ζήτηση, για το πώς θα βγούμε από την κρίση».

Οταν, στις 14 του Σεπτέμβρη, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε - για πολλοστή φορά μέσα στα δύο τελευταία χρόνια - τα παραπάνω, δεν το έκανε τόσο για να στηλιτεύσει την υπαναχώρηση του Αντ. Σαμαρά από διακηρυγμένες θέσεις της ΝΔ υπέρ ενός μείγματος διαχείρισης ευνοϊκότερου για τη στήριξη της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας, όσο για να διαμηνύσει στην αστική τάξη ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που σήμερα έχει ενσωματώσει στο ακέραιο σχεδόν τις θέσεις αυτές στο πρόγραμμά του.

Το Μάη του 2011, ο Αντ. Σαμαράς, παρουσιάζοντας το «Ζάππειο ΙΙ», έλεγε: «Μιλάω για αποφάσεις που προκαλούν την επανεκκίνηση της οικονομίας, την επανεκκίνηση της αγοράς, των προσδοκιών, του ηθικού της κοινωνίας. Την επανεκκίνηση της Ελλάδας! Προτεραιότητα να σωθεί η χώρα! Τι σημαίνει "επανεκκίνηση"; Σημαίνει ότι η ανάκαμψη δεν μπορεί να γίνει μόνη της, αυτόματα. Χρειάζεται ένα σοκ. Αυτό είναι η επανεκκίνηση: Ενα δημιουργικό σοκ!».

Φέτος, το Σεπτέμβρη, στη Θεσσαλονίκη, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε: «Το πρόγραμμά μας αφορά όμως και παρεμβάσεις που έχουν να κάνουν με την αποκατάσταση, την άρση της καταστολής στην πραγματική οικονομία, που μπορεί να δώσει πνοή, προοπτική, να ξανακινηθεί η οικονομία, να πάρει μπρος (...) Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης περιλαμβάνει τους τέσσερις μεγάλους πυλώνες για την αντιστροφή της κοινωνικής και οικονομικής αποδιάρθρωσης, την ανόρθωση της οικονομίας και την έξοδο από την κρίση (...) Επιδιώκουμε μια εθνική και κοινωνική συμφωνία (...) για την ανασυγκρότηση της πατρίδας μας (...) Είμαστε βαθιά πεπεισμένοι πως η μοναδική λύση για να βγει η χώρα από το τέλμα της ύφεσης είναι η κινητοποίηση της κάθε Ελληνίδας και του κάθε Ελληνα (...) με τον πατριωτισμό, το φιλότιμο, τις ικανότητές του κάθε Ελληνα πολίτη, που θα μπει μπροστά, θα πάρει στις πλάτες του την υλοποίηση του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης».