Μόνη διέξοδος η πάλη

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 7 Αυγούστου 2015

Το «πρώτο πιάτο» με τα νέα μέτρα στο Ασφαλιστικό και τα Εργασιακά ετοιμάζονται να σερβίρουν στους εργαζόμενους, στους ανέργους, στους ασφαλισμένους και στους συνταξιούχους η κυβέρνηση και οι «θεσμοί».

Τι θα περιλαμβάνει αυτό το πακέτο; Ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος, ήταν αποκαλυπτικός στην προχτεσινή συνάντηση που είχε με αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ, στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας που οργάνωσε το ταξικό κίνημα.

Οπως είπε, το πρώτο κύμα περιλαμβάνει όλα εκείνα τα μέτρα που περιγράφτηκαν στη συμφωνία της 12ης Ιούλη και τα οποία είναι «εκ των ων ουκ άνευ» για να προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση και μαζί της το νέο μνημόνιο.

Επομένως, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης με κατάργηση των πρόωρων, αλλά και η εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος ή κάποιο άλλο μέτρο με ισοδύναμο αποτέλεσμα, είναι πρώτα στη λίστα και έπεται συνέχεια.

Το ίδιο ισχύει και για τα Εργασιακά, όπου η αλλαγή προς το χειρότερο του νομικού πλαισίου που διέπει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τη συνδικαλιστική δράση και τις ομαδικές απολύσεις είναι δεδομένη για την κυβέρνηση.

Πάλη ενάντια στη φτώχεια = πάλη για όλα όσα χάσαμε και όσα δικαιούμαστε!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 15 Μάρτη 2015

Τα ψίχουλα που μοιράζει η κυβέρνηση στους πιο εξαθλιωμένους δεν μπορούν να προσφέρουν καμιά ουσιαστική ανακούφιση

«Στην παρούσα φάση, αυτό που μετράει είναι να ανακουφιστεί ο κόσμος. Δεν θα περιμένουμε να γίνει σοσιαλισμός για να δώσουμε στον κόσμο ένα πιάτο φαΐ. Αυτό μπορούμε να κάνουμε τώρα και αυτό κάνουμε».

Με αυτό το έωλο επιχείρημα, τα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να αντιπαρέλθουν την κριτική που τους ασκεί το ΚΚΕ, ότι το πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» περιέχει ψίχουλα για το λαό κι αυτά μόνο για την ακραία φτώχεια. Η επιχειρηματολογία τους, πέρα από υπεκφυγή, συνιστά ταυτόχρονα συμβολή στη διαμόρφωση μειωμένων απαιτήσεων στο λαό, στο συμβιβασμό με τη φτώχεια και τη μιζέρια.

Αλήθεια, για ποια φτώχεια κάνει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου; Μιλάνε για «ανθρωπιστική κρίση» και εστιάζουν στα λαϊκά νοικοκυριά που ζούνε σε συνθήκες «ακραίας» φτώχειας, όπως ορίζεται στατιστικά. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα νοικοκυριά αυτά αντιστοιχούν στο 7% περίπου του πληθυσμού... Τι γίνεται όμως με εκείνες τις οικογένειες που παίρνουν κάτι παραπάνω από 400 ευρώ το μήνα, όσο είναι το εισοδηματικό όριο που βάζει η συγκυβέρνηση, για να δικαιούται κάποιος τις ψευτοπαροχές της;

Τι γίνεται με τα εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά που ακόμα κι αν κάποιο μέλος τους δουλεύει, ή παίρνει μια σύνταξη, το εισόδημά τους δεν υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ το μήνα; Για όλους αυτούς, το δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά, είναι αν θα ξοδέψουν το μισθό τους για να φάνε, ή για να ντυθούν, ή για να ζεσταθούν, ή για να πληρώσουν τους φόρους και τα χαράτσια. Μήπως κι αυτό δεν είναι φτώχεια, αν συγκρίνουμε τη ζωή τους τόσο με την κατάσταση πριν το 2009, όσο - και πολύ περισσότερο - με τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ικανοποιηθούν ολόπλευρα για όλους οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες;

Να μην περάσει ο συμβιβασμός με τη μίζερη ζωή

Του Θανάση ΓΚΩΓΚΟΥ*

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 21 Φλεβάρη 2015 - Κυριακή 22 Φλεβάρη 2015

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, οι συζητήσεις γύρω από τη διαπραγμάτευση και η νέα δανειακή σύμβαση, οι εκτεταμένες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για εργασιακά - ασφαλιστικά ζητήματα, η συνεχής προσθαφαίρεση δεδομένων για καθετί που αφορά τον εργαζόμενο λαό, δημιουργούν μια πυκνή ροή των εξελίξεων που χρειάζεται να την παρακολουθούμε στενά.

Αυτό που δεν έχουμε έως τώρα, όσος τεχνητός ενθουσιασμός κι αν επιχειρήθηκε αρχικά, είναι μια θετική μεταβολή στην κατάσταση της εργατικής τάξης, στο πώς ζει και στο πώς εργάζεται και κυρίως στο πώς θα ζει και στο πώς θα εργάζεται.

Θα είναι ήττα για τους εργαζόμενους αν ξεγελαστούν από τις εξελίξεις και την επικοινωνιακή ομοβροντία που κυριαρχεί και αδυνατίσει το μέτωπο απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Θα είναι ζημιά αν περάσουν σε δεύτερη μοίρα ή, ακόμα χειρότερα, γίνουν τυπική υπόθεση τα επιθετικά αιτήματα που θίγουν την κερδοφορία του κεφαλαίου, ακόμα και την ίδια του την ύπαρξη.

Οι σύνθετες δυσκολίες που θα κληθούμε ως ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα να αντιμετωπίσουμε αταλάντευτα και αποφασιστικά, αλλά με απαραίτητη ψυχραιμία, είναι πως στην κυβέρνηση βρίσκονται πλέον αυτοί που όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο συγκροτημένος τυχοδιωκτισμός μέσα στο εργατικό κίνημα, διαλυτικό στοιχείο που βρώμιζε σε κάθε ευκαιρία τις εργατικές κινητοποιήσεις και την ταξική πάλη στο όνομα του αγώνα.