Η πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες του λαού αφορά το σήμερα

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Πέμπτη 16 Απρίλη 2015

Συχνά τίθεται το ερώτημα: Είναι δυνατόν σήμερα, μετά την καταστροφή που συντελέστηκε από την κρίση, με διαλυμένη την οικονομία, να διεκδικεί το κίνημα την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών; Πώς θα γίνει αυτό, από τη στιγμή που η οικονομία έχει βουλιάξει και το κράτος δεν έχει μία;

Το πραγματικό δίλημμα είναι αν ο λαός θα δεχτεί να πληρώσει την καπιταλιστική ανάπτυξη, με τον ίδιο τρόπο που πλήρωσε την κρίση. 'Η αν θα επιλέξει με την πάλη του να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, όπου η οικονομία θα υπηρετεί την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Δεν μιλάμε, βέβαια, για ένα δρόμο χωρίς θυσίες. Είναι όμως θυσίες που θα πιάσουν τόπο, σε αντίθεση με αυτές που επιβάλλονται για να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία και να ανακάμψουν τα μονοπώλια, με την αυταπάτη ότι έτσι θα βελτιωθεί και η ζωή του λαού. Το ακριβώς αντίθετο θα συμβεί. Η ανάπτυξη με αυτούς τους όρους, προϋποθέτει μεγαλύτερη φτώχεια για τα λαϊκά στρώματα και περιέχει τον «σπόρο» της επόμενης κρίσης.

Πάλη ενάντια στη φτώχεια = πάλη για όλα όσα χάσαμε και όσα δικαιούμαστε!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 15 Μάρτη 2015

Τα ψίχουλα που μοιράζει η κυβέρνηση στους πιο εξαθλιωμένους δεν μπορούν να προσφέρουν καμιά ουσιαστική ανακούφιση

«Στην παρούσα φάση, αυτό που μετράει είναι να ανακουφιστεί ο κόσμος. Δεν θα περιμένουμε να γίνει σοσιαλισμός για να δώσουμε στον κόσμο ένα πιάτο φαΐ. Αυτό μπορούμε να κάνουμε τώρα και αυτό κάνουμε».

Με αυτό το έωλο επιχείρημα, τα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να αντιπαρέλθουν την κριτική που τους ασκεί το ΚΚΕ, ότι το πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» περιέχει ψίχουλα για το λαό κι αυτά μόνο για την ακραία φτώχεια. Η επιχειρηματολογία τους, πέρα από υπεκφυγή, συνιστά ταυτόχρονα συμβολή στη διαμόρφωση μειωμένων απαιτήσεων στο λαό, στο συμβιβασμό με τη φτώχεια και τη μιζέρια.

Αλήθεια, για ποια φτώχεια κάνει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου; Μιλάνε για «ανθρωπιστική κρίση» και εστιάζουν στα λαϊκά νοικοκυριά που ζούνε σε συνθήκες «ακραίας» φτώχειας, όπως ορίζεται στατιστικά. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα νοικοκυριά αυτά αντιστοιχούν στο 7% περίπου του πληθυσμού... Τι γίνεται όμως με εκείνες τις οικογένειες που παίρνουν κάτι παραπάνω από 400 ευρώ το μήνα, όσο είναι το εισοδηματικό όριο που βάζει η συγκυβέρνηση, για να δικαιούται κάποιος τις ψευτοπαροχές της;

Τι γίνεται με τα εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά που ακόμα κι αν κάποιο μέλος τους δουλεύει, ή παίρνει μια σύνταξη, το εισόδημά τους δεν υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ το μήνα; Για όλους αυτούς, το δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά, είναι αν θα ξοδέψουν το μισθό τους για να φάνε, ή για να ντυθούν, ή για να ζεσταθούν, ή για να πληρώσουν τους φόρους και τα χαράτσια. Μήπως κι αυτό δεν είναι φτώχεια, αν συγκρίνουμε τη ζωή τους τόσο με την κατάσταση πριν το 2009, όσο - και πολύ περισσότερο - με τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ικανοποιηθούν ολόπλευρα για όλους οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες;