ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 8 Μάρτη 2015
Λίγο πριν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υπογράψει τη συμφωνία επέκτασης του
μνημονίου με την ΕΕ, ο έντυπος και ο ηλεκτρονικός Τύπος κατακλύστηκαν από
διαρροές περί «τακτικού ελιγμού» ώστε να κρατηθούν ζωντανές οι
διαπραγματεύσεις με τους εταίρους για την εξεύρεση «αμοιβαία επωφελούς λύσης».
Σαν «ελιγμό» η συγκυβέρνηση «σέρβιρε» την αντιλαϊκή συμφωνία και μετά την
υπογραφή της, με τον Αλ. Τσίπρα να δηλώνει κατά την επίσκεψή του στον Μίκη
Θεοδωράκη: «Δεν πρέπει να πας να πέσεις στη φάκα του αντιπάλου, πρέπει να
κάνεις και ελιγμούς στη μέση. Το πιο σημαντικό πολεμοφόδιο που έχουμε είναι η
πλατιά εθνική λαϊκή ενότητα (...) Θέλει καλή στρατηγική, θα στα πω αναλυτικά».
Το ίδιο αφήγημα επανέλαβε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο μιλώντας στην ΚΕ
του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ισχυρίστηκε ότι οι αντιλαϊκές συμφωνίες με την ΕΕ συνιστούν «αποτελεσματική
και έξυπνη τακτική, που παίρνει υπόψη τους συσχετισμούς δύναμης, τις διαθέσεις
των εργαζομένων και του λαού, τις δυνατότητες του κινήματος σε κάθε στιγμή και
σε κάθε στροφή, τις ανάγκες της χώρας»!
Εχουν βεβαίως ειδικότητα στους ελιγμούς! Αλλωστε, και οι παραπάνω
ισχυρισμοί συνιστούν κατά κάποιο τρόπο έναν ελιγμό απαραίτητο ώστε να μην
αντιληφθεί ο λαός τι ακριβώς συμφώνησαν στις Βρυξέλλες, για λογαριασμό ποιου
διαπραγματεύονται και τι «ενέχυρα» βάζουν για να πάρουν το «πράσινο φως» σε
μέτρα στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Εναν ελιγμό για να αποσπάσουν τη
συναίνεση του λαού σε μια συμφωνία με καθαρά αντιλαϊκό περιεχόμενο,
καλλιεργώντας του την ψευδαίσθηση πως οι υπογραφές που έβαλαν δεν αποσκοπούν
παρά στο να ...ξεγελάσουν τον ...αντίπαλο και πως έρχεται τον Ιούνη μια
καλύτερη, φιλολαϊκή, συμφωνία.
Στην πραγματικότητα, η τακτική της συγκυβέρνησης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη
με τη στρατηγική που υπηρετεί με την πολιτική της και τους στόχους για ανάκαμψη
κερδών για το ντόπιο κεφάλαιο και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς του. Στην ΕΕ
διαπραγματεύεται με γνώμονα αυτούς τους στόχους και διεκδικεί μέτρα που θα της
επιτρέψουν να συμβάλει στην επίτευξή τους. Διεκδικεί χαλάρωση της περιοριστικής
δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής. Στο πλαίσιο αυτού του παζαριού, όπου
η κάθε πλευρά προσέρχεται με γνώμονα τα συμφέροντα της αστικής τάξης που
εκπροσωπεί, γίνονται και ελιγμοί, και οπισθοχωρήσεις, και συμβιβασμοί αφού
πρόκειται για διαμάχη μεταξύ δυνάμεων όχι ίσων. Αλλωστε, οι διαπραγματεύσεις
γίνονται με όρους ανισομετρίας. Συνεπώς, δεν βρίσκεται απέναντι απ' την
κυβέρνηση όλος ο αντίπαλος των εργαζομένων, των λαϊκών οικογενειών, δηλαδή το
κεφάλαιο, οι επιχειρηματικοί όμιλοι, ένα τμήμα τους βρίσκεται στο πλευρό της
κυβέρνησης, τη στηρίζει, για λογαριασμό του άλλωστε κάνει διαπραγματεύσεις και
ελιγμούς.
Ως αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων μπορεί να πάρουν λιγότερα ή
περισσότερα απ' όσα θα επιθυμούσε το κεφάλαιο στη χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής.
Το γεγονός αυτό όμως δεν λέει τίποτα για το λαό. Οπως άλλωστε αποδείχθηκε και
τις προηγούμενες μέρες, π.χ., η εφαρμογή των πολυδιαφημιζόμενων μέτρων
ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ δεν σημαίνει άρση των αντιλαϊκών δεσμεύσεων στη
στρατηγική του κεφαλαίου. Με απλά λόγια, η ΕΚΤ λέει ότι αν θέλετε να μπείτε στο
πρόγραμμα χαλάρωσης (δηλαδή, να δοθεί ρευστό στις τράπεζες) πρέπει να
συνεχίσετε την αντιλαϊκή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Βεβαίως, η
συγκυβέρνηση προσπαθεί να διασκεδάσει αυτές τις εντυπώσεις με διάφορα
προπαγανδιστικά τεχνάσματα.
Εκεί λοιπόν που δεν χωράνε ούτε ελιγμοί ούτε οπισθοχωρήσεις είναι στις
αντιλαϊκές δεσμεύσεις που έχει κάθε κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλιστικού
δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ. Γι' αυτό η συγκυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι θα
συνεχίσει στην ίδια αντιλαϊκή κατεύθυνση, δηλώνει ότι ακόμα και αυτά τα μέτρα
για τη λεγόμενη «ανθρωπιστική κρίση» αφορούν μόνο την ακραία φτώχεια, αφήνοντας
απέξω τη μεγάλη πλειοψηφία των φτωχών λαϊκών οικογενειών, και διαβεβαιώνει πως
δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό κόστος.
Εδώ λοιπόν περιθώρια ελιγμών δεν υπάρχουν.
Β. Ν.
