ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Δεν έχουν μνημόνιο, έχουν φτώχεια

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 31 Γενάρη 2015

Με μνημόνια ή χωρίς μνημόνια, η κατάσταση της εργατικής τάξης βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Τα τελευταία στοιχεία από τη Γερμανία το μαρτυρούν. Σύμφωνα με τη γερμανική Στατιστική Υπηρεσία, ήδη 3,1 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, που στη Γερμανία έχει οριστεί στα 979 ευρώ καθαρά για ένα άτομο και 2.056 ευρώ για τετραμελή οικογένεια. Οι σχετικές αναφορές στο γερμανικό Τύπο κάνουν λόγο για ακόμα χειρότερη κατάσταση στο σύνολο του πληθυσμού. Πάντα σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής, ένας στους πέντε, δηλαδή 16,2 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 20,3% του πληθυσμού, ζούσαν, το 2013, με εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας. Στην πράξη, αυτό σήμαινε αδυναμία να πληρώσουν το νοίκι τους, να πληρώσουν για θέρμανση, ενώ τρέφονταν με ένα πλήρες γεύμα μέρα παρά μέρα. Αν παρθεί υπόψη ότι στον υπολογισμό του ορίου φτώχειας, δηλαδή των 976 ευρώ, περιλαμβάνεται και το εισόδημα από κρατικές κοινωνικές παροχές, όπως το επίδομα στέγης και το επίδομα τέκνων, το πραγματικό εισόδημα από μισθούς είναι πολύ χαμηλότερο. Με δεδομένο ότι η γερμανική οικονομία χρησιμοποιείται ως πρότυπο οικονομίας που έχει κατακτήσει υψηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας, γίνεται κατανοητό ότι οι βεβαιώσεις της ελληνικής κυβέρνησης, όπως οι χτεσινές του Βαρουφάκη στον Ντάισελμπλουμ, ότι θα κάνει τα πάντα για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα με βάση το πρότυπο, μόνο νέα δεινά μπορεί να φέρει. Η, αλλιώς, γίνεται και έτσι καθαρό ότι ανταγωνιστικότητα και κοινωνική ευημερία είναι πράγματα ασυμβίβαστα. Αυτό για όσους επιμένουν πως αρκεί μια άλλη διαχείριση για να γίνει ο καπιταλισμός ανθρώπινος.

Kερδισμένοι και από την κρίση

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 24 Δεκέμβρη 2014

Η καπιταλιστική κρίση δεν είχε μόνο ως αποτέλεσμα την επέκταση της φτώχειας σε μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, έφερε ταυτόχρονα και την όξυνση των ταξικών ανισοτήτων στο εσωτερικό της κοινωνίας. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η Ομάδα Ανάλυσης Δημόσιας Πολιτικής του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών, σε εργασία της για την κατανομή των εισοδημάτων στη χώρα μας μεταξύ του 2009 και 2013. Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, ενώ το 2009 το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού είχε μερίδιο εισοδήματος 8,7 φορές περισσότερο από το μερίδιο που είχε το φτωχότερο 10% του πληθυσμού, το 2013 το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού είχε εισόδημα 19,1 φορές μεγαλύτερο από το 10% του φτωχότερου κομματιού του πληθυσμού. Κατά συνέπεια, η κρίση ανάμεσα σ' άλλα είχε ως αποτέλεσμα ο πλούτος που παράγεται να κατανέμεται πλέον πολύ πιο άνισα ανάμεσα στις τάξεις. Δεν είναι ανάγκη να αναφέρουμε ποιοι τελικά συνεχίζουν να καρπώνονται αυτόν τον πλούτο. Είναι γνωστοί.

Βέβαια, η αύξηση του πλούτου στο μέλλον, δηλαδή η έξοδος από την κρίση και το πέρασμα στην ανάκαμψη και στην όποια ανάπτυξη, δε θα σημαίνει αυτόματα τη μείωση των ταξικών ανισοτήτων. Γι' αυτό το ζητούμενο για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα δεν μπορεί παρά να είναι η έξοδος αυτή να φέρει μείωση έως και εξάλειψη της ανισότητας, αλλά αυτό - όπως δείχνουν και η σύγχρονη πραγματικότητα και η παγκόσμια Ιστορία - δεν μπορεί παρά να γίνει μέσα σε μια άλλη οικονομία όπου κουμάντο θα κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και θα έχει ως αποστολή της την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.

Η συνολική περιουσία των 565 Ελλήνων κροίσων ανέρχεται στα 70 δισ. δολάρια, υψηλότερη κατά 16,7% σε σχέση με πέρυσι

Δεν τους ανήκει ο πλούτος

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 21 Δεκέμβρη 2014 - 2η έκδοση

Εγραψε η «Ημερησία», 19/11/2014: «Η συνολική περιουσία των 565 Ελλήνων κροίσων ανέρχεται στα 70 δισ. δολάρια, υψηλότερη κατά 16,7% σε σχέση με πέρυσι. Το 2014 προστέθηκαν 12.040 άτομα στη λίστα με τους πολύ πλούσιους του πλανήτη, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό στο επίπεδο ρεκόρ των 211.275 ατόμων. Η συνολική περιουσία των πολύ πλούσιων (ultra high net worth individuals) -όσων έχουν πάνω από 30 εκατ. δολάρια καθαρή περιουσία- αυξήθηκε κατά 7% τη φετινή χρονιά, στα 29,725 τρισ. δολάρια. Το ποσό αυτό είναι σχεδόν διπλάσιο από το ΑΕΠ της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, των ΗΠΑ». Και ύστερα σου λένε οι καπιταλιστές ότι χρειάζονται αναδιαρθρώσεις, δηλαδή ακόμη φτηνότερους εργάτες και λεφτά από το κράτος, βασικά από τη φοροληστεία του λαού, για να γίνουν επενδύσεις και να βγει η οικονομία τους από την κρίση. Την κρίση που τους κάνει ισχυρότερους οικονομικά, σπρώχνοντας τη ζωή των λαών στα τάρταρα. Αλλωστε, ο πλούτος τους από τη δουλειά και την οικονομική αφαίμαξη των εργαζομένων παράγεται.