ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τρίτη
25 Νοέμβρη 2014
Με αφορμή τα παζάρια μεταξύ συγκυβέρνησης και
τρόικας στήνεται για πολλοστή φορά το γνωστό γαϊτανάκι: Θα επιστρέψει η τρόικα
στην Αθήνα; Θα προλάβουμε τις προθεσμίες για την επίτευξη νέας συμφωνίας; Με
ποιον θα τα καταφέρουμε ως χώρα; Με την τωρινή συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, που
παίζει το χαρτί της «υπευθυνότητας» και της «εμπειρίας»; 'Η με τους επίδοξους
διαχειριστές της αστικής διακυβέρνησης, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους προαλειφόμενους
συμμάχους του, που θα κάνουν «πραγματική διαπραγμάτευση» και δε θα είναι «καρπαζοεισπράχτορες»,
όπως κατηγορούν την τωρινή κυβέρνηση;
Πίσω από τα ερωτήματα σε πρώτο πληθυντικό («θα
προλάβουμε;», «θα τα καταφέρουμε;») κρύβεται ο πυρήνας της επιχείρησης
αποπροσανατολισμού του λαού: Επιδιώκεται να συσκοτιστεί η ταξική ουσία των
παζαριών, να κρυφτούν τα πραγματικά προαπαιτούμενα που προδιαγράφουν τη
συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής ανεξάρτητα από το διαχειριστή της αστικής
διακυβέρνησης.
Τα παζάρια της κυβέρνησης γίνονται για λογαριασμό
του εγχώριου κεφαλαίου, για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της
κερδοφορίας του, για την εμπέδωση των συνθηκών καπιταλιστικής ανάκαμψης που
προβλέπουν τα αστικά επιτελεία. Η έκβασή τους, ωστόσο, είναι άρρηκτα δεμένη με
τα αυξανόμενα σημάδια νέας ύφεσης στην Ευρωζώνη, τα οποία με τη σειρά τους εντείνουν
τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς, τις αντιθέσεις για το μείγμα διαχείρισης, τις
προτεραιότητες στη χρήση εργαλείων για το κεφάλαιο (π.χ., το περιβόητο «πακέτο
Γιούνκερ»).
Γι' αυτό ακριβώς, ανεξαρτήτως της έκβασής τους, τα
παζάρια με την τρόικα και οι ενδοαστικές αντιθέσεις εντός και εκτός ΕΕ έχουν
ένα σταθερό προαπαιτούμενο: Τη διατήρηση του πυρήνα των αντιλαϊκών μέτρων της
προηγούμενης φάσης και την ενίσχυσή τους με νέες αντεργατικές αναδιαρθρώσεις,
ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
