Έχουν ήδη συμφωνήσει

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τρίτη 28 Ιούλη 2015

 «Δεν υπάρχουν άλλα προαπαιτούμενα», δηλώνουν σ' όλους τους τόνους τα κυβερνητικά στελέχη, στρέφοντας την προσοχή στα διαδικαστικά, την ώρα που στο σύνολό του ο αστικός πολιτικός κόσμος έχει ενώσει τις δυνάμεις του στο κύριο που είναι η με κάθε τρόπο ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών, η οποία βεβαίως έχει ένα κεντρικό προαπαιτούμενο: Το τσάκισμα του λαού, την εκμηδένιση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.

Αλλά και στο διαδικαστικό δε λέει αλήθεια η κυβέρνηση. Η ίδια έχει ορίσει ως προαπαιτούμενα για την υπογραφή του τρίτου μνημονίου μια σειρά μέτρα που είτε περιέχονται στη δική της πρόταση προς την τρόικα, είτε αναφέρονται στο κείμενο που υπέγραψε μαζί τους και είναι ήδη νόμος του κράτους. Μέτρα όπως η μείωση των συντάξεων των νέων συνταξιούχων με τη θέση ότι πρέπει να υπάρχει «στενότερη σύνδεση μεταξύ εισφορών και παροχών», ή ο νέος τρόπος υπολογισμού των συντάξεων με το διαχωρισμό σε βασική και αναλογική. Μέτρα όπως η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, ή οι ριζικές ανατροπές στην ασφάλιση των αγροτών κ.ά. Μα, το σημαντικότερο που η ίδια η κυβέρνηση αποδέχτηκε ως προαπαιτούμενο είναι οι νέες ανατροπές τόσο στο θέμα των Συλλογικών Συμβάσεων, όσο και στο κυρίαρχο ζήτημα της συνδικαλιστικής δράσης, βάζοντας στον πάγο απεργίες, κινητοποιήσεις κ.λπ.

Ν. Καραθανασόπουλος: Η κυβέρνηση οδηγεί το λαό στη χρεοκοπία για να σώσει την αστική τάξη

ΠΗΓΗ 902. gr Δημοσίευση: Τετ, 22/07/2015 - 13:36

 Mε το μνημόνιο Τσίπρα η κυβέρνηση οδηγεί στη χρεοκοπία το λαό για να σώσει τις τράπεζες, τους μονοπωλιακούς ομίλους και την αστική τάξη, τόνισε ο εισηγητής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος, μιλώντας στις Επιτροπές της Βουλής όπου συζητείται το νομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα.

«Δεν πάτε να σώσετε τη χώρα, πάτε να σώσετε το καπιταλιστικό σύστημα. Για αυτό αγωνιάτε και οι προηγούμενοι και οι σημερινοί. Είσαστε δηλαδή και ως κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υπηρέτες των συμφερόντων των μονοπωλιακών ομίλων», είπε.

Τα πραγματικά προαπαιτούμενα

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Παρασκευή 14 Νοέμβρη 2014

Η αστική τάξη δεν κρύβει λόγια. Προβάλλει ευθέως τα συμφέροντά της, κάνει καθαρό ποια πολιτική πρέπει με συνέπεια να ακολουθηθεί, ώστε να υπηρετείται ο ένας και μοναδικός σκοπός που είναι η όσο το δυνατόν αδιατάρακτη αύξηση των κερδών. Ετσι, ενόψει της εξόδου στις αγορές και ενώ στο εσωτερικό της χώρας αναπτύσσεται ένας «καβγάς» για το ποια πολιτική δύναμη μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα αυτήν την προοπτική, έρχονται μια σειρά από άρθρα και παρεμβάσεις από αστικά επιτελεία που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους:

Κάνουν καθαρό ότι το κρίσιμο δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει αλλά τι θα κάνει. Αυτό που πρέπει να εξασφαλίζεται είναι η με κάθε τρόπο στήριξη του «δικαιώματος» του κεφαλαίου στο μέγιστο κέρδος. Αυτή η αξίωση, που παριστάνουν πως δεν ακούν οι «καβγαδίζοντες» στο πολιτικό προσκήνιο, προσδιορίζει τα πραγματικά προαπαιτούμενα του κεφαλαίου.

Οταν, για παράδειγμα, η αστική τάξη ζητά να εξασφαλίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση η «δημοσιονομική ουδετερότητα», αυτό σημαίνει ότι τα όποια κυβερνητικά μέτρα αφορούν ζητήματα κοινωνικής πολιτικής να μη δημιουργούν κόστος στο κρατικό ταμείο, του οποίου τα έσοδα έχουν μία και μόνο αποστολή: Να είναι διαθέσιμα στους καπιταλιστές. Το λένε ωμά: Κόψε το λαιμό σου πού θα βρεις χρήματα για το Ασφαλιστικό και την Πρόνοια, να κάνετε μπίζνες, λένε στις τοπικές διοικήσεις, αρκεί να μη φορτώνεται με κόστος το κρατικό ταμείο.

Οταν λένε πως πρέπει να διασφαλιστεί ότι «οι προοπτικές κερδοφορίας της ελληνικής παραγωγής θα είναι καλές για αρκετό καιρό και η επιδίωξη του κέρδους θα παραμείνει προστατευόμενη κοινωνική δραστηριότητα», κάνουν απόλυτα καθαρό ότι η κυβερνητική πολιτική οφείλει όχι μόνο να δημιουργεί συνθήκες αύξησης των καπιταλιστικών κερδών αλλά και πείθει το λαό ότι αυτό είναι προς το συμφέρον του.

Οταν λένε «να διασφαλιστεί ότι θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις» και, για να μη δημιουργείται αμφιβολία συμπληρώνουν χαρακτηριστικά, «η Ελλάδα δε θα επαναφέρει κορπορατίστικες ρυθμίσεις και ειδικά προνόμια που καταργήθηκαν τα τελευταία χρόνια», αξιώνουν συνέπεια τόσο στις ανατροπές όσο και στην κατάργηση κατακτήσεων, που κατ' αυτούς συνιστούν προνόμια εργαζομένων.