ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 5 Νοέμβρη 2014
Οι συναντήσεις Σαμαρά και Τσίπρα με τον Κ. Παπούλια και όσα τις
ακολούθησαν ήρθαν να προσθέσουν νέα επεισόδια στο αντιλαϊκό σίριαλ, που έχουν
στήσει κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος είναι ο εγγυητής της «συναίνεσης» και
της «συνεννόησης», της «σταθερότητας» και της «ομαλότητας» και ποιος, από την
άλλη, είναι αυτός που με τη στάση του τις δυναμιτίζει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ - λέει η κυβέρνηση - ζητά «θεσμική εκτροπή», «σπέρνει το
φόβο της πολιτικής αστάθειας», ζητά πρόωρες εκλογές ενώ «τις φοβούνται οι ξένες
αγορές». Ο πρωθυπουργός - απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ - αρνείται τις προτάσεις Τσίπρα,
γιατί «δεν επιθυμεί την πολιτική συνεννόηση και επιλέγει την τεχνητή πόλωση και
την αποσταθεροποίηση», με «μοναδική επιδίωξη την πολιτική του επιβίωση»...
Το ζουμί για το λαό βέβαια είναι συγκεκριμένο: Οταν τα κόμματα της
αστικής διαχείρισης και τα επιτελεία του συστήματος μιλούν για «σταθερότητα»
και «ομαλότητα» δεν εννοούν σταθερά εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, δεν εννοούν τα
εργατικά - λαϊκά στρώματα να ζουν μια ζωή χωρίς την απειλή της ανεργίας, της
ανασφάλειας ή ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εννοούν τη σταθερότητα και
ομαλότητα στην εξασφάλιση της στήριξης της κερδοφορίας του εγχώριου κεφαλαίου,
της συμμετοχής του στους διεθνείς ανταγωνισμούς για το μοίρασμα των αγορών.
Οταν μιλούν για «συναίνεση» αναφέρονται στην ανάγκη τα αστικά κόμματα να
χειραγωγούν όσο γίνεται πιο πλατιά εργατικά - λαϊκά στρώματα, ώστε αυτά να
στηρίζουν (με την ψήφο τους και όχι μόνο) την προώθηση αυτών των αντιλαϊκών
στόχων.
