ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 26 Ιούλη 2015
«Οσον αφορά τις
αγορές εργασίας, να προχωρήσει σε αυστηρή επανεξέταση και εκσυγχρονισμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των
εργατικών κινητοποιήσεων και, σύμφωνα με την οικεία οδηγία και βέλτιστη
πρακτική της ΕΕ, των ομαδικών απολύσεων
βάσει του χρονοδιαγράμματος και της προσέγγισης που έχουν συμφωνηθεί με τους
θεσμούς. Κατόπιν της επανεξέτασης αυτής, οι πολιτικές για την αγορά εργασίας πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις
διεθνείς και ευρωπαϊκές βέλτιστες πρακτικές, θα πρέπει δε να μη
συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής ασύμβατα με τους
στόχους της προώθησης βιώσιμης ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς» (απόσπασμα από
τη δήλωση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης 12 Ιούλη 2015, το οποίο αποτελεί
μέρος των κατευθύνσεων που πρέπει να εμπεριέχει το νέο, υπό διαπραγμάτευση,
μνημόνιο. Η δήλωση αυτή ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή στις 15 Ιούλη και
είναι ήδη ο νόμος 4344 του ελληνικού κράτους).
Το παραπάνω κείμενο σε απλά ελληνικά σημαίνει
παραπέρα χτύπημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ακόμα περισσότερα εμπόδια στη
συνδικαλιστική δράση και κυρίως στην άσκηση του δικαιώματος της απεργίας, άρση
των όποιων «εμποδίων» παραμένουν ώστε οι μαζικές απολύσεις να γίνονται ακόμα
πιο εύκολα. Ολα αυτά
συγκαλύπτονται κάτω από τους όρους «εκσυγχρονισμός» και «βέλτιστες πρακτικές»
που για να αποκαλυφθούν πρέπει να ιδωθούν με ταξικά κριτήρια. Εντός του καπιταλισμού
«βέλτιστη πρακτική» σημαίνει ό,τι καλύτερο για τα μονοπώλια και κατά συνέπεια
ό,τι χειρότερο για την εργατική τάξη.
Η επισκόπηση των
συνθηκών εργασίας που επικρατούν σε χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης
επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Αλλά πριν από αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι όταν η Ευρωπαϊκή Ενωση μιλά για απασχόληση,
εννοεί τη γενίκευση των ευέλικτων μορφών εργασίας ώστε να μπορούν τα
μονοπώλια και οι εργοδότες να αντιστοιχούν τις ανάγκες τους σε προσωπικό στις
ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας.
Το πλαίσιο των
«βέλτιστων πρακτικών»
Αυτόν τον πραγματικό
στόχο η Ευρωπαϊκή Ενωση τον κουκουλώνει κάτω από την πολιτική που αποκαλεί «Ατζέντα
για νέες δεξιότητες και θέσεις εργασίας: Ευρωπαϊκή συμβολή για την πλήρη
απασχόληση», η οποία διαμορφώθηκε το 2010 και αποτελεί μια από τις
βασικές κατευθύνσεις της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020». Σε αυτή επιβεβαιώνεται
ότι στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, η αύξηση της απασχόλησης είναι συνώνυμη
με τη μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, το χτύπημα των συλλογικών
συμβάσεων και διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης.
Σημειώνεται σχετικά: «Οι
πολιτικές ευελιξίας με ασφάλεια είναι το καλύτερο μέσο εκσυχρονισμού των αγορών
εργασίας». Για την ενίσχυσή της, προτάσσεται «η αποκέντρωση των
συλλογικών διαπραγματεύσεων ή η αναθεώρηση των υφιστάμενων συμβατικών
ρυθμίσεων. Ενώ σε μερικές περιπτώσεις ενδέχεται να χρειαστεί μεγαλύτερη
συμβατική "ποικιλία" για την αντιμετώπιση των εδαφικών και τομεακών
ιδιαιτεροτήτων».