ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ: Ανακοίνωση με αφορμή το σχέδιο της κυβέρνησης για χώρους όπου θα γίνεται ελεύθερα χρήση ναρκωτικών ουσιών

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τετάρτη 26 Νοέμβρη 2014

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελεύθερη από ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα ναρκωτικά

Την πρόθεση της κυβέρνησης να ανοίξει «Εποπτευόμενους Σταθμούς», δηλαδή χώρους όπου θα επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση ναρκωτικών ουσιών - όπως αυτή αποτυπώνεται στο άρθρο 14 του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου του υπουργείου Υγείας με τίτλο «Σύσταση Επιστημονικών Ιατρικών Εταιρειών και λοιπές διατάξεις» - καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών (ΕΣΥΝ). Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο η κυβέρνηση δημιουργεί "ασφαλείς" χώρους ενέσιμης χρήσης, τους οποίους θα μπορούν να ιδρύουν και να λειτουργούν ακόμα και ΜΚΟ, ΟΤΑ, ιδιώτες, όπου πλέον με νόμο θα επιτρέπεται για τον "εγκεκριμένο" χρήστη η κατοχή και χρήση ναρκωτικών.

Μόνο υποκριτικό μπορεί να θεωρηθεί αυτό το νομοσχέδιο και υποκριτής όποιος το στηρίξει με πρόσχημα την υγεία του χρήστη. Στόχος είναι να γκετοποιηθούν οι χρήστες, να μην είναι ορατοί στις πιάτσες, να μπει το πρόβλημα "κάτω από το χαλάκι", να νομιμοποιηθεί στη συνείδηση της νέας γενιάς η ύπαρξη και η χρήση ναρκωτικών ουσιών.

«Εποπτευόμενοι σταθμοί»: Εγκληματικό βήμα νομιμοποίησης των ναρκωτικών

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 22 Νοέμβρη 2014

«Εποπτευόμενοι σταθμοί»: Χώροι όπου θα μπορούν ανά την επικράτεια να ανοίξουν κράτος και ιδιώτες για να μπορούν οι χρήστες να κάνουν ...«ασφαλή» χρήση ναρκωτικών ουσιών. Το συγκεκριμένο εγχείρημα εντάσσεται στο άρθρο 14 του νομοσχεδίου του υπουργείου Υγείας με τίτλο: «Σύσταση Επιστημονικών Ιατρικών Εταιρειών και λοιπές διατάξεις». Μήτρα του είναι η στρατηγική της ΕΕ «για την καταπολέμηση των ναρκωτικών» (ήδη οι χώρες της ΕΕ μετρούν πολλά παρόμοια μέρη, εκεί τα λένε «shooting room», χώρος να τρυπιέσαι), που, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι σήμερα, το εντάσσει ως σοβαρό θέμα ...υγείας, επικεντρώνεται και όχι τυχαία στη «μείωση της βλάβης», δηλαδή των συνεπειών από το φαινόμενο και όχι στην ουσία του, δηλαδή στην καταπολέμηση των αιτιών που το γεννούν και το αναπαράγουν. Εννοείται ότι δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Οι αιτίες βρίσκονται στην ίδια την καπιταλιστική κοινωνία, στα αδιέξοδα που γεννά αντιτάσσοντας σ' αυτά την καλλιέργεια της ψυχολογίας της «φυγής», έστω και για λίγο, από τη βάρβαρη πραγματικότητα μέσω της «ουσίας», αφού αυτή δεν μπορεί να αλλάξει. Η λύση στη χρήση βεβαίως δεν μπορεί να είναι άλλη από την απεξάρτηση. Τελικά, αυτό το εγχείρημα, και συνολικά αυτή η πολιτική, είναι «ριζοσπαστική και ανανεωτική» ή βαθιά ανήθικη κι εγκληματική;