ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Τρίτη 10 Μάρτη 2015
Οι 25 άξονες πολιτικής, που
κατέθεσε ο ΣΕΒ για τη δημιουργία του «κατάλληλου επενδυτικού περιβάλλοντος»,
προβάλλονται σαν το «ευαγγέλιο» του κεφαλαίου, για το ξεπέρασμα της
καπιταλιστικής κρίσης και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του στις πλάτες του λαού
και της εργατικής τάξης. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο άξονα, όλες οι προτάσεις στοχεύουν στο πώς θα
γίνει ακόμα πιο φθηνή η εργατική δύναμη και πώς το καπιταλιστικό κράτος θα
τεθεί ακόμα πιο αποφασιστικά στην υπηρεσία των μονοπωλίων.
Αν και οι απαιτήσεις του ΣΕΒ
δεν είναι καινούριες, σε συνθήκες παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης σηματοδοτούν μια νέα επέλαση στα εργατικά
δικαιώματα, αλλά και την ενίσχυση του ρόλου του αστικού κράτους στην
εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών συμφερόντων. Και καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ΣΕΒ και συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ
συμπίπτουν απόλυτα στο στρατηγικό στόχο για την περίφημη «ανασυγκρότηση της
παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας»! Η ανασυγκρότηση αυτή, εκτός
από τη διατήρηση των συμπιεσμένων μισθών, περιέχει τη μεγαλύτερη μείωση του
λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους»,
που σημαίνει, μεταξύ άλλων, και λιγότερα έσοδα για τους ασφαλιστικούς
οργανισμούς και παραπέρα βάθεμα των οικονομικών προβλημάτων των Ταμείων.
Πολιτική που, αν υλοποιηθεί, θα φέρει νέες περικοπές στα ασφαλιστικά
δικαιώματα, νέες ανατροπές σε ό,τι έχει απομείνει από την Κοινωνική Ασφάλιση
και την Υγεία, με δεδομένη τη δέσμευση της κυβέρνησης για πλεονασματικούς
προϋπολογισμούς
