ΡΙΖΟΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 26 Οχτώβρη
2014
του Μάκη
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
Το τελευταίο διάστημα
οι λέξεις «ελάχιστο» και «κατώτατο» δεσπόζουν στον πολιτικό λόγο των δύο
βασικών πόλων του αστικού πολιτικού συστήματος, της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Ελάχιστο εισόδημα
εγγυάται ο Σαμαράς, αυξημένο κατώτατο μισθό εγγυάται ο Τσίπρας.
Ο πολύχρωμος θίασος
των υπηρετών της αστικής τάξης αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει το λαό ώστε να
μειώνει συνεχώς τις απαιτήσεις του, να θεωρεί εξωπραγματική κάθε διεκδίκηση της
ανάκτησης των μεγάλων απωλειών που είχε την περίοδο της βαθιάς
καπιταλιστικής κρίσης, να καθηλώνει τις
προσδοκίες του μόνο στα ζητήματα στοιχειώδους επιβίωσης και στον περιορισμό της
ακραίας φτώχειας.
Αυτή η στοχευμένη
αστική «εκπαίδευση» βοηθά να εδραιωθεί η λογική της ταξικής συνεργασίας, της
στοίχισης του εργατικού κινήματος πίσω απ' το λάβαρο της ανταγωνιστικότητας των
μονοπωλίων. Καλλιεργεί την αυταπάτη μιας
καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους, όπου θα δοθούν περισσότερα ψίχουλα στο
λαό από τα αυξανόμενα κέρδη των μεγάλων ομίλων.
