Την περασμένη Τετάρτη, μετά τη συνεδρίαση της
Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ο Π. Λαφαζάνης δήλωσε: «Αρκετοί
βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ των οποίων κι εγώ, δε θα ψηφίσουμε τα
μνημονιακά μέτρα. Αυτό δε σημαίνει ότι δε στηρίζουμε την κυβέρνηση. Αυτό δε
σημαίνει ότι θα διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι διασφαλισμένη
απολύτως, όπως είναι απολύτως διασφαλισμένη και η στήριξη στην κυβέρνηση.
Στηρίζουμε την κυβέρνηση, δεν ψηφίζουμε όμως τα μνημονιακά μέτρα»! Πολιτική
σχιζοφρένεια;
Οπως αναμενόταν, η δήλωση αυτή προκάλεσε ποικίλα σχόλια, καθώς είναι
τουλάχιστον οξύμωρο βουλευτές της συγκυβέρνησης να διατείνονται ότι την
υποστηρίζουν, αλλά όχι την κεντρική πολιτική της επιλογή, όπως είναι το νέο
μνημόνιο, η οποία θα καθορίσει τη συνολική της πολιτική. Για όποιον, ωστόσο,
έχει παρακολουθήσει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ απ' τον καιρό ακόμα που έδινε μάχη να
μπει στη Βουλή, για όποιον γνωρίζει τα έργα και τις ημέρες της «αριστερής» του
πτέρυγας, η δήλωση του επικεφαλής της, νυν υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης,
δεν ξενίζει και τόσο πολύ.
***
Η αντίδραση στη συμφωνία που εκδηλώνεται στο εσωτερικό του
κόμματος, όσο κι αν - όπως λέγεται και γράφεται - προβληματίζει τον
πρωθυπουργό, έχει και μια δεύτερη ανάγνωση. Συμβάλλει, την ώρα που «ψήνεται»
ένα τρίτο, σκληρό μνημόνιο, στο να θεριεύουν στις λαϊκές συνειδήσεις και
ιδιαίτερα σε όσες λαμβάνουν χώρα ριζοσπαστικές διεργασίες, οι διαλυτικές
αυταπάτες ότι υπάρχει και ο καλός ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να «σώσει την παρτίδα» για
λογαριασμό του λαού. Για την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, τούτη την ώρα έχει
κρίσιμη σημασία η χειραγώγηση του λαού, η ενσωμάτωσή του. Επίσης, κρίσιμη
σημασία έχει η ύπαρξη και ενίσχυση δυνάμεων που μπορεί στο μέλλον να
αποδειχτούν χρυσές εφεδρείες, οι οποίες θα «επιστρατευτούν» να παίξουν ρόλο ως
αριστερή πτέρυγα ενός ευρύτερου αστικού μετώπου υπέρ του «εθνικού νομίσματος»,
εφόσον μια τέτοια επιλογή κριθεί ως πιο συμφέρουσα για το κεφάλαιο. Αλλωστε,
μπορεί σήμερα υποστηρικτές του ευρώ με τους υποστηρικτές του εθνικού νομίσματος
να «σφάζονται», αύριο όμως και αυτός ο διαχωρισμός θα φανεί όχι και τόσο
αβυσσαλέος, όπως αποδείχτηκε και ο διαχωρισμός μνημονιακών - αντιμνημονιακών. Η
αστική τάξη δεν έχει «δόγματα», επιλέγει κάθε φορά με βάση τα συμφέροντά της,
έτσι στηρίχτηκε στον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, του άνοιξε δρόμο να γίνει κυβέρνηση
και σήμερα ο ίδιος περνάει νέο αντιλαϊκό μνημόνιο!
