ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Πέμπτη 22 Γενάρη 2015
Το ακούς συχνά στο δρόμο, στους χώρους δουλειάς, στις συγκεντρώσεις,
στις συσκέψεις, στις εξορμήσεις: «Εγώ
θέλω να είναι δυνατό το ΚΚΕ, γιατί είναι στήριγμα των εργαζομένων, γιατί έχει
συνέπεια λόγων και έργων, γιατί έχει αγωνιστές, τους ξέρω από το χώρο δουλειάς
ή από τη γειτονιά κ.ά.». Ομως η
ενίσχυση του ΚΚΕ στις προσεχείς εκλογές δεν μπορεί να έρθει μεταφυσικά,
χρειάζεται την ψήφο όσων συμφωνούν με αυτήν την ανάγκη. Πρέπει λοιπόν αυτοί οι εργαζόμενοι, οι
άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων που έχουν τέτοια πείρα, να ζυγίσουν τι είναι αυτό που χρειάζονται περισσότερο στις 26 του
Γενάρη. Θα ακουμπήσουν (ξανά) τις
ελπίδες τους σε μια «τιμωρία διά ψήφου», τιμωρώντας μεν (και με το δίκιο τους)
τους σημερινούς πολιτικούς εκπροσώπους των μονοπωλίων και του κεφαλαίου,
βγάζοντας όμως λάδι τους επόμενους που θα τους διαδεχτούν και θα κινηθούν στον
ίδιο αντιλαϊκό δρόμο της ΕΕ και του κεφαλαίου; Αφήνοντας έτσι ατιμώρητο τον
πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, την ΕΕ; Θα διαλέξουν πάλι ανάμεσα σε αυτούς που στηρίζουν τα αφεντικά τους, σε
αυτούς που ψηφίζουν οι εργοδότες τους, οι μονοπωλιακοί όμιλοι, το κεφάλαιο;
Μήπως άλλωστε αυτό δεν το
έχουν κατά καιρούς ξανακάνει αλλάζοντας τον έναν με τον άλλον τους
εκλεκτούς του κεφαλαίου εδώ και τόσα χρόνια, χωρίς όμως να αλλάζει σε τίποτα η αντιλαϊκή πολιτική;
